Dikur e martova vajzën time. Një kandidat i denjë, erdhi personalisht të më kërkonte dorën e vajzës. Atëherë gruaja më thoshte që ai nuk është i besueshëm, përtac, unë nuk e besoja. Si mund të jetë një burrë i tillë? Kaluan dy vjet, prindërit e mi vdiqën dhe unë vendosa t’i dhuroj një apartament të rinjve. Jetonin me qira, nuk bënte ashtu. U shpërngulën, vajza ishte e lumtur. Shpejt u lindën dy fëmijë, njëri pas tjetrit. Fëmijë shumë të mirë, vajza më sillte nipërit, unë i doja shumë dhe luaja me ta.
Pas gjashtë vjetësh martesë, vajza vendosi të divorcohej. Për mua ishte një tronditje, nuk e prisja, dukej që gjithçka ishte mirë. Unë nuk përzihesha në familjen e tyre, gjithmonë gruaja ime shkonte tek ata dhe ajo më thoshte: „te ata gjithçka është keq.“
– Babi, ti nuk e kupton. Ai është i paaftë, parazit. Unë menjëherë pas lejes së lindjes shkova në punë, prej tij asnjë dobi në shtëpi. Asgjë nuk blen, asgjë nuk bën. Atëherë gjithçka u bë e qartë. Doli që gruaja ime kishte të drejtë. Dhe unë nuk e dëgjoja, madje zihesha me të që ndërhynte në familjen e tyre.
Por kjo nuk ishte më e keqja. Ky përtac deshi pjesën e tij në apartament. Në apartamentin që nuk i takon fare. Thotë: „Unë bëra riparime atje për fëmijët“, e kështu me radhë. Atëherë i thashë vajzës që ta përzë nga shtëpia jonë. Le të kërkojë ushqimor, të paguajë sipas ligjit, nëse nuk punon. Paratë janë për fëmijët e tij, jo për vajzën time.
Nuk e kuptoj çfarë rinie ka sot. Dikur njerëzit martoheshin me mendimin se është njëherë e përgjithmonë. Për divorc as nuk flitej në shtëpi. Burri gjithmonë ka qenë ai që fitonte, siguronte fëmijët dhe gruan. Po të isha divorcuar ndonjëherë me gruan time, as nuk do të mendoja t’i merrja asgjë. Gjithçka do t’ia lija asaj dhe fëmijëve. Sepse familja është familje.
