— Mendo për fëmijët, — i tha nëna në telefon, — po, ata tashmë janë adoleshentë, por edhe adoleshentëve u duhen të dy prindërit, Vika, mendo mirë. — Mami, unë kam marrë tashmë vendimin. Sa për fëmijët… djali vetë më tregoi foton e babait të tij në Facebook me një vajzë dhe me një foshnjë në duar. Ja si paska shkuar në „udhëtime pune”! — Oh, për këtë nuk e dija, — u habit nëna, — por si mundi të veprojë kështu pas 16 vitesh jete të lumtur bashkëshortore? — Ja, ashtu bëri… — në ato çaste Vika pa vjehrrën në korridor, — mirë, mami, do të të marr më vonë.
— Pa turp, ç’ke ndërmend? — nisi menjëherë vjehrra, — çfarë divorci? A je në vete? — Viro Nikolaevna, vendimi im është përfundimtar, nuk kam ndërmend të pajtohem me djalin tuaj. Ikni, ne me fëmijët ia kemi mbledhur gjërat. Mund të merrni diçka me vete. — Por ai i do fëmijët e tij. Nuk mund të jetojë pa ta. Dhe nëse ti mendon se ai duhej të linte fëmijën tjetër… a bëhet kështu? Ai mund të kujdesej për të financiarisht, pa lënë familjen. Dhe si do të bëjë ai pa ty? Ai as nuk di të gatuajë. — Duhej të mendonte më herët për pasojat e „udhëtimeve” të tij, — tha Vika pa mëshirë. Vjehrra iku, por Vika nuk pati shumë kohë të shijonte vetminë.
Së shpejti hyri në shtëpi edhe burri… pothuajse ish-burri i Vikës. — Duhej të prisje derisa të mos ishim në shtëpi që të merrje gjërat e tua, — tha Vika pa shfaqur emocione, — mirë, aty janë gjërat e tua. I kemi mbledhur të gjitha. — Vik, duhet të flasim, nuk munda të pres më. — Të flas me ty, i dashur, nuk kam shumë dëshirë. Urime për lindjen e fëmijës së tretë. Shpresoj me të të sillesh ndryshe nga sa bëre me ne. Çelësat mund t’i lësh mbi komodinën. Do të jem në dhomën time derisa t’i nxjerrësh të gjitha. Burri la çelësat dhe filloi t’i nxirrte gjërat e tij sikur të ishin gurët më të rëndë që mezi i ngrinte. Vika nuk e pendoi vendimin e saj. Ajo mendon se me tradhtarët nuk mund të sillet ndryshe.
