Në momentin e fundit, nëna nuk derdhi asnjë lot kur u nda nga babai. Vetëm shikonte në heshtje. Së shpejti erdhi një shok i babait nga ushtria. Ai nuk hyri brenda, vetëm i zgjati një paketë nënës dhe tha:
– Një plumb kalibër i madh e kapi në shpatull, ai jetoi edhe një minutë e gjysmë dhe ju kërkoi t’jua jap këtë.
Kur u largua, nëna u ul në stol në korridor, hapi paketën… Le të shërbejë kjo si mësim për ata që nuk dinë të falin. Në vitet e fundit të jetës, nëna më tregonte shpesh se si ishte njohur me babanë. Dua ta ndaj edhe unë këtë histori që të kuptoni se si përfundoi gjithçka.
Ndoshta e kujtoni lojën e fëmijëve me “thesare”: kur pas shtëpisë ose në ndonjë livadh fëmijët gërmojnë dhe fshehin diçka që e çmojnë – një letër të bukur nga çamçakëzi ose një rruazë të vogël. Vendosin shenjë ku e kanë fshehur dhe nesër e kërkojnë.
Prindërit e mi, si fëmijë, jetonin në oborre fqinje dhe u njohën pikërisht gjatë kësaj loje. Nëna ime kishte fshehur “thesarin” e saj, por ra shi dhe i zhduku gjurmët. Ajo kishte fshehur një broshe të gjyshes, të cilën e kishte marrë fshehurazi. Për këtë e qortuan dhe nuk e lanë të dilte nga shtëpia. Nga tregimet e saj, babai qysh atëherë ishte i dashuruar me të dhe ulej çdo ditë te hyrja e pallatit duke pritur ta lejonin të dilte. Por e dërguan në fshat për verë, dhe babai shpejt u shpërngul me prindërit në një lagje tjetër.
U takuan sërish pas 10 vitesh, kur të dy ishin 18 vjeç. Takimi i rastësishëm u kthye në dashurinë e tyre të parë. Nga kjo dashuri linda unë. Babai kreu shërbimin ushtarak, u kthye dhe ata u martuan.
Tetë vite më vonë ndodhi tragjedia. Po festonin ditëlindjen me miqtë dhe kishin pirë shumë. Një nga shoqet e nënës përfitoi nga gjendja e babait dhe e përqafoi. Pikërisht atë çast hyri nëna në dhomë. Ajo shpërtheu nga zemërimi. Asnjë shpjegim i babait nuk vlejti. Shoqja e nënës qeshte dhe tha se ia kishte kthyer borxhin për një djalë që nëna ia kishte “marrë” në shkollë.
Nëna nuk u tërhoq dhe kërkoi divorc. Babai, i dëshpëruar, mori sendet dhe iku me kontratë në një vend në luftë. Nuk u kthye më – ose më saktë, u kthye në arkivol metalik.
Pas varrimit, një shok i tij i ushtrisë i solli nënës një paketë: brenda ishte e njëjta broshe që ajo kishte fshehur si fëmijë. Nëna u mbyll në dhomë dhe qau për disa ditë. Nga një gabim i marrë dhe një xhelozi e kotë, ai iku nga kjo botë pa marrë kurrë faljen e saj.
Duajeni njëri-tjetrin! Krenaria është mënyra më e keqe për të ruajtur lumturinë dhe dashurinë.
