Burri im fitonte mirë, ishte brigadier në ndërtim dhe shpesh shkonte për punë jashtë, prandaj gjithmonë kishim para. Vendosëm që të kujdeseshim për të ardhmen e fëmijëve tanë dhe kur patëm mundësi, blemë dy parcela pranë nesh dhe ndërtuam dy shtëpi të njëjta për fëmijët tanë. E para u martua vajza dhe menjëherë u shpërngul në shtëpinë e re me burrin. Pastaj u martua djali dhe edhe ai filloi të jetonte në shtëpinë tjetër. Ne nuk u pengonim, nuk u përziheshim në jetën e tyre familjare, vetëm ndonjëherë ndihmonim financiarisht.
Derisa punonim, nuk na mungonte asgjë, por vitet kaluan dhe tani jemi pensionistë. Tani na duhet ndihma e tyre, por duket sikur fëmijët na kanë harruar – as për vizitë nuk vijnë. Jetojnë vetëm përtej rrugës. Vajza nuk punon, rri në shtëpi me fëmijën, por as ajo nuk gjen kohë të na vizitojë. Kohët e fundit burri u sëmur rëndë. Qëndroi një muaj në spital. Ne jetojmë në fshat dhe unë çdo ditë merrja autobusin për të shkuar tek ai. Djali ka makinë, por asnjëherë nuk ofroi të më çonte.
As ai dhe as vajza nuk e vizituan të atin gjatë gjithë muajit. Burri e përjetoi shumë rëndë që fëmijët nuk e panë asnjëherë. E vetmja gjë që u kërkova ishte të më ndihmonin për të vjelë patatet. Pranuan me përtesë, erdhën të shtunën, gjysmë arës e mbaruan dhe në mesditë u larguan. Më duhej t’i paguaja një fqinji që të mbaronte pjesën tjetër. Është shumë e dhimbshme të shohësh fëmijët e tu kaq indiferentë. Ne me burrin kishim kursyer para në bankë me mendimin që t’ua linim fëmijëve. Por tani mendoj se ato para do t’i duhen neve vetë.
