U martova me një burrë që nuk e doja dhe as sot nuk e dua. Kam dy fëmijë. Burri im është i mirë, më do, por unë nuk ndiej as dashuri, as pasion për të. Në rini e doja sinqerisht një djalë tjetër. Isha në vitin e fundit të studimeve. Ne planifikuam të martoheshim, por një ditë ai u zhduk, nuk iu përgjigjej telefonatave të mia, as shokët nuk e dinin ku ndodhej. U zhduk sikur toka ta kishte përpirë. Pas zhdukjes së tij, për një kohë të gjatë nuk mund të vija në vete. Disa javë i kalova në spital. Më pas mësova të jetoja me këtë dhimbje. Një ditë tek babai im erdhi një mik me të birin. U njohëm dhe filluam të dalim. Pas gjashtë muajsh u martuam.
Një vit më vonë lindi fëmija ynë i parë. Fëmijët u rritën, burri u bë drejtor i një organizate. Por unë nuk e harrova kurrë dashurinë time të parë, e kërkova gjithë këto vite, por nuk e gjeta. Mendoja se ai nuk ishte më gjallë. Gjashtë muaj më parë babai vdiq. Nisa të shkoja shpesh tek mamaja, nuk doja ta lija vetëm. Pas vdekjes së babait, ajo u shpërngul në vilë. Aty ndihej më e qetë. I telefonoja çdo ditë, shkoja shpesh. Para një jave, kur isha tek ajo, më pyeti: “Bijë, a je e lumtur me burrin tënd, a e do ti atë?” Kurrë nuk më kishte bërë pyetje të tilla.
Mamaja e dinte që nuk e doja burrin tim, martesa jonë ishte thjesht një “bashkim familjar-ekonomik”. Kështu e quante këtë martesë babai im. Në fund, mamaja më tregoi se babai im i kishte paguar djalit që unë e doja që të më linte rehat. Nuk i besoja veshëve të mi: pra ai ishte shitur. Dashuria për paratë paska qenë më e fortë se dashuria për mua. Të tillët i quajnë “lëkurë e shitur”! Pas këtyre fjalëve, mamaja nxori nga xhepi një zarf dhe ma dha: “E dashura ime bijë. Kur ta lexosh këtë letër, unë nuk do të jem më gjallë. Shumë vite më parë të shkaktova dhimbje. Më fal nëse mundesh. Nuk kisha tjetër rrugëdalje. Të puth dhe të përqafoj. Mbaje mend, gjithmonë të kam dashur më shumë se jetën time.” Nuk mund të besoja çfarë po ndodhte.
