28 vjet jetova me Olegun. Megjithëse më shumë vuajta se sa jetova. Në rini u dashurova me të – ç’të them, ishte djalë interesant nga një familje e mirë. U martuam, fillimisht jetuam me prindërit e tij, pastaj morëm apartamentin tonë. Që atëherë kuptova se burri im nuk ishte aspak i thjeshtë. Gjithmonë kapesh pas çdo gjëje, por vetë nuk donte të bënte asgjë. Dhjetë vjet e lutesha të bënim remont – nuk u bë kurrë, në fund vetë i ngjita letrat e murit. Pastaj ai kritikonte se dolën shtrembër dhe jo me cilësi. Por kishim dy fëmijë dhe sinqerisht, nuk mendoja për divorc. Edhe pse në martesë ndihesha e palumtur. Punonja shumë, kujdesesha për fëmijët, por mbështetjen e Olegut e ndieja mungesë të madhe. Atij nuk i interesonte fare si mësonin fëmijët, ku do të shkonin në universitet.
Ai fitonte shumë pak dhe nuk përpiqej për më shumë. E mjaftonte të ankohesha për gjendjen financiare, menjëherë bënte skandal: – Është faji yt që jemi kështu! Kurrë nuk më ke mbështetur! Vetëm shpenzon kot! – Kjo më nxori plotësisht nga vetja. Fëmijët tashmë ishin të rritur dhe vendosa: – Mjaft, nga sot secili për vete. Secili blen ushqimin e vet. – Po për faturat? – I ndajmë përgjysmë. Më vonë do të divorcohemi zyrtarisht. Ai e priti këtë me qetësi. Ndoshta mendonte se pas disa ditësh do t’i lutesha të pajtoheshim. Por unë isha mirë. Gatuaja vetëm për veten time, ndërsa ai çdo ditë zien makaronat për vete.
Më vonë motra më ftoi në Itali, ajo jetonte atje prej 20 vitesh. Nuk mendova gjatë dhe pranova. Në Itali nuk ishte e lehtë, por ndihesha më e lumtur. Ditën punohej shumë, por pushimi ishte i plotë. Mund të përballoja ushqim të mirë dhe rroba cilësore. Ndihesha sikur isha bërë përsëri e re. Kisha shumë adhurues, por i mbaja larg. Pas gjashtë vitesh, djali im vendosi të martohej. U ktheva në shtëpi, hyra në apartament dhe nuk u besoja syve. Kudo rrëmujë, papastërti, dukej sikur askush nuk kishte pastruar për vite. Doli Olegu. Ishte i panjohshëm – i plakur, i parruar, i neglizhuar. Kur më pa, u gëzua shumë. Menjëherë nisa të pastroja. Ish-burri im gëzonte e thoshte: – Më në fund u ktheve! Sa e bukur je! Të lutem, mos ik më! Me paratë e tua do ta rregullojmë gjithçka dhe do blejmë makinë! – Po ç’lidhje kanë paratë e mia? – Ne jemi familje! Ti je njeriu im i dashur! Mos e shkatërro martesën tonë! – Ia plasa të qeshurës në fytyrë. Pastaj i thashë: – Po ti thoje që unë të shkatërroja jetën! Që nuk kishe sukses për shkakun tim! – Gabova! Më fal! Vetëm mos ik më! – Je serioz? Jo, nuk do ta kesh këtë kënaqësi! Duhej të kishe menduar më herët dhe të mundoheshe për familjen! Ai vazhdoi të më lutej, premtonte se gjithçka do të ndryshonte. Por nuk i besova. Pas dasmës së djalit u ktheva në Itali. Tani Olegu më telefonon e më shkruan çdo ditë, më lutet të kthehem. Thotë se do të vdesë pa mua. Çfarë mendoni ju, mund t’i besohet një burri të tillë? Mendoni se do të ndryshojë me të vërtetë?
