Vajza e burrit tim po martohet. Të gjitha shpenzimet e dasmës i morën përsipër të rinjtë. Nuk donin të shqetësonin prindërit. Ata janë të rritur tashmë, do ta bëjnë vetë festën e tyre. Këtu nuk ka asgjë të pazakontë. Mua, me thënë të drejtën, nuk më pëlqen vajza e pastër time. Edhe pse nga ana ime nuk i kam bërë asgjë të keqe. Babai i saj ishte divorcuar shumë kohë para se unë të njihem me të. Por ajo sa herë mundet më sugjeron se unë e kam shkatërruar familjen e tyre. Edhe pse, kur u takova me burrin tim, ai jetonte vetëm dhe ishte divorcuar zyrtarisht. Por çfarëdo që të bëj, vajza e tij nuk dëshiron të komunikojë me mua. Dhe në dasmën e saj e ftoi vetëm babain, mua jo. Kjo nuk më shqetëson aspak. Sepse, në fund të fundit, kjo janë problemet e saj. Unë mund të bëj pa kontaktin e saj, edhe pa këtë dasmë. Thjesht burri im nuk e di si është më mirë të veprojë në këtë situatë.
Ai nuk dëshiron të shkojë pa mua. Sepse mendon se nuk është e drejtë ndaj meje. Por nuk mund të shkoj me mua, sepse vajza e tij nuk dëshiron të prishë ditën e rëndësishme me prezencën time. Prandaj vendosi që fare të mos shkojë. Vendosi të përgëzojë përmes telefonit dhe t’i dërgojë dhuratën me kartelë. Por kështu nuk mundet! Një qëndrim i tillë ndaj vajzës së vet do ta shkatërrojë dasmën dhe marrëdhënien e tyre të ardhshme.
Si mund të mos shkosh në dasmën e vajzës dhe të mos e shohësh në fustanin e nusërisë? Megjithatë, më duket se vajza nuk dëshiron shumë ta shohë atje. E fton vetëm babain, duke e ditur se ai nuk do të shkojë vetëm. Nëse do i duhej, do ta ftonte me këdo, vetëm që ai të shkonte. E gjithë kjo situatë është e çuditshme. Sinqerisht, më pëlqen ideja që ai të shkojë vetëm. Është qytet tjetër, nga ne janë 5-6 orë me makinë. Kështu që do të duhet të kalojë natën atje. Jo, kjo nuk më pëlqen aspak. Nuk jam shumë xheloze, por ndihem keq.
I propozova një variant tjetër. Ne do të shkojmë bashkë në zyrën e gjendjes civile, ku ata do të regjistrohen zyrtarisht. Ai do të shkojë vetëm në ceremoninë festive, ndërsa unë do ta pres në makinë. Nuk ndihem aspak e turpshme apo e lënduar kështu. Pas ceremonisë, ai do t’i përgëzojë të rinjtë dhe t’u japë dhuratën. Pastaj të gjithë do të shkojnë në restorant, ndërsa ne do të kthehemi në shtëpi me qetësi.
Çfarë mund të bëhet tjetër? Në momentin më të rëndësishëm ai do të jetë pranë vajzës së tij. Do ta shohë bukurimin e saj në fustanin e nusërisë, do të bëjë foto me të dhe do ta përgëzojë. A ia vlen të udhëtosh 6 orë me makinë atje dhe po aq përsëri për kthim? Pse të shkoj unë? Sepse rruga është e gjatë. Për të mos i mërzitur atij dhe për çdo rast, nëse ndodh diçka rrugës. Është variant i mirë? Çfarë mendoni ju?
