Së fundmi u shpërngula të jetoj në një vend tjetër, gjeta dashurinë time atje dhe mbeta shtatzënë nga i dashuri im i huaj. Unë kam 40 vjeç, ai 65. Ne e duam njëri-tjetrin, por unë kam frikë nga gjykimi i të afërmve tanë. Ndoshta duhet të heq dorë nga fëmija? I dashuri më thotë që do të kujdeset për fëmijën, më lutet ta mbaj, ndërsa unë ndihem sikur jam mes dy zjarreve.
Gjithë kjo histori filloi pas tradhtisë së burrit tim. E përzura nga shtëpia, ai shkoi tek e dashura, e unë mbeta vetëm. Fëmijët tanë janë të rritur: vajza e madhe është e martuar, e vogla studion dhe jeton në konvikt. Një shoqe e ngushtë, e cila prej dhjetë vitesh jeton në vend tjetër, më ftoi të shkoja tek ajo për pushime, e nëse doja, mund të qëndroja atje.
Shpejt gjeta punë të mirë, mblodha pak para, bleva një copë tokë që më vonë të ndërtoja një shtëpi aty. Prej kohësh ëndërroja për një shtëpi buzë detit dhe më në fund ëndrra po bëhej realitet. Pikërisht atëherë e takova një të pasur vendas. Më punësoi djali i tij që ta ndihmoja babanë e sëmurë, ta kujdesja (unë jam me profesion infermiere).
Pavarësisht moshës dhe sëmundjes, ai ende ishte “ogo-go” në shtrat. Dy-tri herë dhe unë mbeta shtatzënë. Ne e duam njëri-tjetrin, duam ta rrisim bashkë fëmijën, por le të fillojmë nga fakti që ai është i sëmurë, njeri i moshuar dhe ndoshta nuk do të arrijë as të jetojë deri në lindjen e fëmijës. Përveç kësaj, të afërmit e tij do të mendojnë se unë e bëra këtë me qëllim për të marrë pasurinë e tij. Po fëmijët e mi çfarë do të thonë? Unë tashmë duhet të kujdesem për nipërit e mbesat, jo të bëj foshnja. Por as mëkatarë nuk dua të bëhem.
Dhe ëndrrat e mia – ndërtimi i një shtëpie buzë detit – me një foshnje në duar do të jetë krejtësisht e pamundur. Çfarë të bëj?
