— Tetjana Ivanovna, më falni. Është koha për ta mbyllur dyqanin, e ky burrë qëndron, nuk merr asgjë – filloi të ankohej Olga. Tanja, e pakënaqur, ngriti kokën: – Pse më shqetësoni për gjëra të vogla? Ia vlente? Por Olya qëndronte te dera dhe priste reagim. Drejtoresha u ngrit dhe shkoi në sallë.
Kur doli, zemra i ndali një rrahje. Para vitrinës me ëmbëlsira qëndronte një ushtar i ri, me shpinën nga ajo. Veshët e tij të mëdhenj qesharakë i dukeshin si të djalit të saj. — Mishko, bir! – bërtiti me zë të ngjirur Tanja. Të gjithë u kthyen nga zëri. Edhe Olga, edhe pastruesja, tezja Valja. Ushtari u kthye. Tanja mori frymë thellë, përsëri filloi gjithçka, përsëri pa djalin në një njeri të huaj. Me mundim u qetësua dhe e pyeti: — Djalosh, ne po mbyllim. Nëse nuk doni të blini asgjë, ju lutem dilni.
Djaloshi i ri qeshi me turp. — Më falni, nuk mund të zgjedh. Kam pak para, — dhe hapi pëllëmbën me monedha.
— Çfarë, i harxhove të gjitha në leje? Prindërit nuk ndihmojnë? – pyeti me shaka Tanja. — Jo, nuk janë për vete. Për motrën i dua. Më dhanë leje një javë dhe erdha. Ajo jeton jo larg – në jetimore, në Komsomolskaja. Ne jemi vetëm ne të dy. Paratë m’i vodhën në tren, mirë që mbeti kjo pakicë, — tha me fytyrë të skuqur djaloshi.
Tanja ndjeu sikur i hodhën ujë të ftohtë dhe u kthye te Olga: — Vajza, mblidhni diçka më të mirë në një qese. Faturën ma jepni më vonë, – urdhëroi ajo dhe u kthye te djaloshi. – Je i uritur? Hajde me mua në zyrë. Do të të jap çaj dhe sanduiçe.
Djaloshi, i skuqur, e ndoqi. Ndërkohë Olga me shoqen e saj mbushnin qesen me ëmbëlsira.
— Përse u shqetësua kaq shumë Tanja? Është vonë, duhet të mbyllim arkën, e ne këtu po vonohemi, — murmuriti Olga.
Tezja Valja i bërtiti: — Mos murmurit! Thanë bëje, bëje! Tanja bën gjënë e drejtë. Duhet ta gëzojmë vajzën e vogël dhe ta mbështesim këtë djalë.
Por Olga nuk u dorëzua: — Për herë të parë e pashë kështu. Si e thirri “Mishko”? Valja, ju punoni këtu prej kohësh, kush ishte?
Pastruesja ndaloi së fshiri dyshemenë dhe psherëtiu: — Ashtu e thërrisnin djalin e saj. Vdiq në Afganistan. E kishte të vetmin. Mos paçi kurrë ta përjetoni këtë. Ajo më parë ishte krejt tjetër – qesharake, e gjallë. Pas vdekjes së tij u bë si gur.
Në zyrë, Tanja e pyeste butë djalin: — Sa kohë qëndroni vetëm? Si e ka emrin motra? Ku do të flesh?
Ai hante me oreks sanduiçet dhe thjesht tregonte: prindërit vdiqën në një aksident, motra quhet Svetlana, pas dy vitesh do të dalë nga jetimorja. Ai pas ushtrisë do të kthehet në shtëpinë e prindërve dhe do ta marrë edhe Svetlanën atje. Do të flejë në stacionin e trenit, kishte folur me rojtarin.
Tanja e dëgjonte, por shihte para syve të saj djalin e vet. Ai po ashtu rrudhonte hundën kur fliste dhe gjithmonë hante bukën njësoj – së pari kore, pastaj brumin. Papritur u kujtua: — Si të quajnë? — Më quajnë Mihail, – u habit ai. — Ju vetë më thirrët “Mishko” në sallë. Madje u çudita si e dinit.
Fyti i Tanjas u mbush me ngashërim. Filloi të kollitej, lotët i rrodhën.
— Çfarë keni? – u shqetësua djaloshi.
— Asgjë, gjithçka është në rregull. Ja çfarë. Ti nuk do të flesh në stacion. Do të flesh tek unë. Shkojmë tani dhe, nëse nuk e lënë të shohësh motrën, do t’i çojmë dhurata. Mos kundërshto. Unë jam më e madhe dhe di më mirë.
— Po tuajt nuk do të kenë kundërshtime? – pyeti ai me turp.
— S’ka kush të kundërshtojë, – buzëqeshi Tanja. – Jetoj vetëm.
Ajo kujtoi ish-burrin. Ai pas gjysmë viti nga varrimi i djalit iku. Shkoi te një vajzë dy vjet më e madhe se djali i tyre. Tani kishte tre fëmijë. E pa së fundi – ishte plakur dhe trashur. Tani as që e kujtonte Mishkon.
Një vit më vonë, në peron, qëndronin dy: Tanja dhe Svetlana, që ajo e kishte marrë tek ajo. Prisnin trenin ekspres me të cilin duhej të vinte Mishko. Njeriu më i rëndësishëm në jetën e tyre…
