Unë punoj si mami në maternitet. Gjithmonë e kam dashur punën time, edhe pse shpesh nuk kaloja natën në shtëpi. Burri im kurrë nuk ishte ankuar për turnet e mia, kujdesej për fëmijët, e kur ata u rritën, gjithçka u bë edhe më e lehtë. Por një herë gjatë turnit u ndjeva keq. Nga frika se mos infektoj pacientet, thirra zëvendësuese dhe shkova në shtëpi. Hapa derën me kujdes, që të mos e zgjoja burrin, por pranë derës pashë një palë këpucë grash. Pastaj e pashë edhe pronaren e tyre në shtratin tonë martesor. Ajo u vesh me shpejtësi dhe iku, ndërsa burri im, në vend të kërkonte falje, filloi të më fajësonte.
– Faji është i punës tënde dhe i turneve të tua! Vetë e ke fajin.
– Dil jashtë! – kërkova.
– Pse unë të iki? Ky është banesimi im!
Në mes të natës shkova te fqinja. Ajo aspak nuk u habit.
– Ne menduam se me moshën do të përmendej, por jo – tha ajo.
– Çfarë doni të thoni? – pyeta e hutuar.
– Burri yt gjithmonë ka pasur dashnore sa herë që ka pasur kohë të lirë. Të gjithë e dinin.
– Pse askush nuk më tha asgjë?
– Pse të futemi në jetën e tjetrit? Edhe ashtu, sot të gjithë tradhtojnë.
Të nesërmen shkova te vajza. Ajo u trondit dhe u zemërua shumë me babain. Pastaj më propozoi:
– Mami, të kam blerë një pushim në Truskavec. Merre pushimin, shko të çlodhesh.
– Nuk dua, – thashë unë.
– Pikërisht pse nuk do, duhet! – më tha.
Më në fund më bindi. Shkova, dhe doli që ishte vendim i drejtë. Ditët e para nuk flisja me askënd, por një ditë në mensë më iu ul një burrë përballë.
– Jeni vetëm këtu? – më pyeti.
– Po.
– E ndarë?
– Nuk e di…
– Nuk po mundohem të të josh, vetëm dua të bisedoj.
Doli se ai quhej Arkadi dhe ishte i ve. Gruaja i kishte vdekur vetëm në moshën 45 vjeç nga Covid-i, dhe fëmijët çdo vit e dërgonin në sanatorium. Që nga ajo ditë filluam të shoqëroheshim çdo ditë. Arkadi doli njeri interesant dhe i mençur. Para se të largohesha, më tha:
– Burri juaj është njeri i keq. Unë kurrë nuk kam tradhtuar, nuk shoh arsye pse ta bëj. Ndihem se ka diçka mes nesh. A vini me mua në Lviv?
U hutova. Si t’i lë të gjitha? Premtova se do ta mendoj. Por kur u ktheva, më priste një surprizë. Vasili ishte ulur në kuzhinën e vajzës me një buqetë me lule.
– Kthehu në shtëpi. Më fal, betohem që nuk do të ndodhë më!
– Nuk dua, – thashë unë.
E përzura, por vajza filloi të më lutej:
– Pse je kaq e ashpër? Ai po pendohet sinqerisht! Unë i besoj! Jepi një shans të dytë. Ne jemi familje!
Tani nuk di çfarë të bëj. Ndoshta do ta kisha falur po të ishte vetëm një gabim i vetëm. Por kjo ka ndodhur shpesh. Si mendoni, çfarë të bëj?
