Rita hapi sytë dhe u tkurr. Në apartament ishte shumë ftohtë. Pa orën: ishte ora 2 e natës. U kthye nga ana tjetër dhe preku me dorë gjysmën tjetër të shtratit — e ftohtë. Pra Sasha ende nuk kishte ardhur në shtëpi. U ul në shtrat. Pothuajse 10 vite jetë të lumtur së bashku, një djalë. Dhe tani burri po e tradhtonte? Madje haptazi. Nuk përgjigjej në telefon dhe nuk erdhi të flinte. Papritur dëgjoi çelësin që rrotullohej në bravë. Burri u kthye. Ajo u ngrit nga shtrati dhe doli në korridor.
— Përshëndetje, — pëshpëriti Aleksandri. — Pse nuk po fle?
— Je serioz? — tha Rita. — Pse nuk fle? Është ora 2 e natës dhe burri im sapo erdhi në shtëpi. E quan normale?
— U vonova në punë. Ta kam thënë, kam shumë punë.
— Sasha, nuk mund të gjeje ndonjë gënjeshtër më bindëse?
— Ritka, — Aleksandri e shikoi me lutje. — Më mbaroi bateria.
— Ke qenë tek e dashura? Po?
— Rita, pse mendon kështu?
— Mendon se po e sajoj? Këto vonesat e tua janë të rregullta, gati 2 muaj. Më parë nuk bëje kështu. Çfarë duhet të mendoj?
Burri vetëm ngriti supet.
— Nuk kam tjetër.
— Mbaroi. Nuk dua më sqarime. Sot fle në divan. Nesër shkojmë të dorëzojmë letrat për divorc.
— Rita, të lutem, prit pak, — kërkoi Aleksandri.
— Jam lodhur. Nuk je kurrë në shtëpi. Nuk merr pjesë në jetën e familjes. Po shkoj të fle.
Në mëngjes Aleksandri u ngrit herët dhe iku në punë. Rita përgatiti djalin, e çoi në shkollë dhe shkoi vetë në punë. Gjithë ditën ishte nervoze. Mikja e Ritës, Tonja, e vuri re menjëherë.
— Përsëri probleme me Sashën?
— Po. Erdh dje në shtëpi rreth orës 2 të natës. Dhe, si gjithmonë, nuk shpjegoi asgjë.
— Divorcohu, — tha mikja.
Rita ngriti supet.
— Ti u ndave. E pastaj? Nuk më duket se je shumë e lumtur.
— Por të paktën nuk më gënjen askush.
— Nuk e di. Me Sashën gjithmonë kemi qenë mirë. Këto dy muajt e fundit ai është si i zëvendësuar.
— Sigurisht, — u zemërua mikja. — Sikur ti të ishe fajtore që ai të tradhton…
— E di çfarë, Tonja. Sot do të flas me të. Tani do t’i telefonoj mamit të marrë djalin nga shkolla.
Rita u kthye në shtëpi dhe gjeti mbi tavolinën e kuzhinës një shënim nga burri:
„Nuk dua të ndahemi. Por tani nuk mund të të them asgjë. Po largohem nga shtëpia. Do të rri tek miqtë. Do të kthehem pas disa javësh dhe do të shpjegoj gjithçka. Do ta shohësh.”
Rita ra e pafuqishme në karrige. Çfarë të bënte? Ishte nervoze, por s’mund të ndryshonte gjë.
Kaluan 10 ditë. Ishte e shtunë. Kur Rita hapi sytë, ishte gati ora 11. U tremb. Ku ishte Andrei? Zakonisht e zgjonte në 9. Rita mori telefonin dhe thirri mamanë e Sashës.
— Andrei është tek ju?
— Po. Mos u shqetëso. Sasha ka ikur për në shtëpi. Mendova se të kishte thirrur për të të thënë që arritën mirë. Por ndoshta harroi…
— Gjithçka në rregull. Faleminderit.
Ritës i mbeti vetëm të priste. Aleksandri erdhi në shtëpi pas një ore. I veshur bukur dhe me një buqetë të madhe trëndafilash të kuq.
— Çfarë po ndodh?
— Ke harruar? — pyeti ai. — Sot është përvjetori i martesës sonë.
Rita e kishte harruar.
— Kisha harruar. Më the se do të ma shpjegoje kur të vije.
— Po, do të shpjegoj. Së pari, kjo është për ty, së dyti, përgatitu, shkojmë në restorant. Sot mbushim 10 vjet.
— Sasha, më premtove se do të shpjegoje gjithçka…
— Rit, kam punuar. Gjeta një punë të dytë. Kam jetuar tek prindërit. Doja të të bëja një dhuratë të vërtetë. Tani shkojmë të hamë, pastaj për shëtitje, pastaj me anije. Dhe ka edhe më shumë.
Dhe Sasha i zgjati një zarf. Rita e hapi dhe mbeti pa fjalë: bileta për Paris.
— E bëre këtë për mua? — pyeti ajo e habitur.
— Më vjen keq që u shqetësove kaq shumë, por nuk më ka shkuar kurrë në mendje të të tradhtoja. Të dua.
— Edhe unë të dua. Je burri më i mirë në botë.
