Kur mbeta shtatzënë, në ekon e parë na thanë se do të kemi binjakë. Unë dhe burri u habitëm pak me këtë lajm. Është e vështirë. Vajza e madhe është 10 vjeç, dhe ne vendosëm për një djalë, por dolën dy. Por nuk kishim çfarë bënim, do të rrisnim edhe dy fëmijë. Është aq e bukur! Në spital gjithmonë e pyesja mjekun: «A është çdo gjë në rregull? Më duket se vetëm njëri lëviz.» Por mjekët gjithmonë përgjigjeshin: «Gjithçka është mirë.»
Ditën e ditëlindjes sime erdhën prindërit dhe motrat. U ulëm, festuam. Pastaj shkova të pushoja. Të nesërmen, herët në mëngjes, vrapoj te burri dhe i them: «Më ço në maternitet!» Ai më çoi dhe pas një ore linda trinjakë.
Në lindje ishin dy mjekë. Ata morën dy fëmijë dhe dolën. Papritur dëgjova një britmë: «Ndaluni!» Britma u dëgjua në të gjithë maternitetin. Mjeku u kthye me dy foshnjat, edhe ata vetë ishin të hutuar. Kur i pashë, ishin të habitur: nga mund të ishte edhe një fëmijë tjetër? Pas pak më dhanë telefonin dhe më thanë: «Telefonoje burrin. Edhe ti je në shok, mund ta frikësosh. Ne do të të diktojmë, ti vetëm fol.»
E mora telefonin dhe i them: «Misha, nëse je në makinë, ndalo.»
Ai përgjigjet: «Jam në shtëpi.»
I them: «Atëherë ulu.» Ai u ul dhe unë i them: «Kam lindur, gjithçka është mirë.»
Ai pyet: «Kush lindi?»
I them: «Dy djem dhe një vajzë.»
Një minutë heshtje, pastaj një të qeshur të fortë dhe tha: «Ku janë dy, janë edhe tre.»
M’i sollën të tre fëmijët e mi; ishte e paharrueshme.
