— Vas, më merr në shtëpi për Pashkë, biri im. Do të rri në një qoshe, me shami në gojë që të mos kollitem dhe do të qëndroj disa ditë në shtëpinë time, ku edhe muret shërojnë. Nuk e përballoj më këtu.
— Babë, je si fëmijë. Këtu është ngrohtë, pastër, ke gjithçka, do të sjell diçka nga shtëpia, do të blej ilaçe.
— Nuk dua të ha, Vasja, një vit nuk kam qenë në shtëpi, — tha i moshuari Petro duke e parë në sy djalin. — Kam mbetur i vetëm në dhomë, të gjithë të tjerët i morën.
— Mirë, mirë, deri në festa janë edhe katër ditë … Do të vij.
Vasili u kthye nga dritarja, ndërsa Petro i gëzuar filloi të ecte nëpër dhomë, duke i treguar djalit se ndjehej më mirë. I vetëm, paqja e pranverës dhe shelgjet që gjelbëronin i shtrydhën zemrën.
— Si t’i përballoj edhe katër ditë? Kur të kthehem, menjëherë do të shkoj në varreza tek Maria.
Maria, zemra më dhemb që ti nuk je. Re të bardha lëvizin në qiellin blu dhe humbin në pafundësi. Çarçafët e bardhë, era e ilaçeve, qetësia … shpirti kërkon oborrin e shtëpisë, ku kanë dalë lulet e para.
— Zot, më kthe në shtëpi qoftë edhe një ditë, pastaj bëj ç’të duash me mua — pëshpëriti Petro duke u kollitur.
— Vjera, dua ta marr babain për festa, — i tha Vasili gruas. Ajo u tërhoq.
— E di që babai yt ka tuberkuloz dhe mund të na infektojë.
— Mjeku tha se nuk është më ngjitës.
— Ti u beson mjekëve? Unë nuk besoj më askujt. Më shumë të sëmurë, më shumë para.
Në darkë Vjera qau, tha se Vasili nuk e donte. Ai e përqafoi, i puthi fytyrën me lot dhe i kërkoi falje.
Të shtunën Petro nuk u largua nga dritarja. Shihte diellin, gjethet, barin, lejlekët.
— Deri në darkë ka kohë, do të vish, biri im, do të vish, Vasja. Në kishë e kanë hequr Epitafin. Maria gjithmonë rinte natën pranë tij. — Për çfarë, o Krisht, të kryqëzuan? — tha Petro me zë. — Për mëkatet tona. Mos më lër vetëm.
Në darkë i sollën qull, çaj dhe bukë. Nuk hëngri. Ndjeu sikur Maria ishte aty.
Në mëngjesin e Pashkëve Vasili, Vjera dhe djali i tyre shkuan në kishë. Pas meshës donte të shkonte te spitali, por erdhën të afërmit e Vjerës.
Mbrëmjen, Vasili doli jashtë. Këmbanat binin. Zemra i dhembte. Kujtoi se si fëmijë, pas operacionit, babai i rrinte nën dritare gjithë ditën dhe i buzëqeshte.
Në mëngjes Vjera përgatiti çantën me ushqime: sallam, çokollata, mandarina. Në spital Vasili vrapoi në katin e shtatë. Shtrati ishte bosh. Infermierja i tha se askush nuk e priste: një infarkt i madh ia këputi jetën pikërisht në Pashkë.
