Natën më telefonoi motra ime më e vogël, Viroçka: — Babi nuk jeton më, më telefonoi nëna, ka mbaruar gjithçka. Telefoni më ra nga dora, fillova të qaja, mirë që burri im ishte pranë, më përqafoi fort dhe më ngushëlloi. Duhej të mblidhja veten dhe të shkoja te Viroçka, ajo është shumë e ndjeshme dhe nuk do të mund të përballonte vetëm këtë lajm dhe këto mendime. Unë mendoj se është faji i nënës sonë që në moshën 30 vjeçare Vira nuk mund të bëjë asnjë hap pa prindërit ose pa mua. Nëse duhet të shkojë në spital, duhet patjetër me mua; nëse duhet të marrë kredi, unë merrem me të gjitha dokumentet. Nëna gjithmonë e ka mbrojtur Virën nga vështirësitë e jetës, por me mua ishte ndryshe.
Që kur isha fëmijë ndieja një lloj ftohtësie nga nëna, dhe për këtë arsye u bëra e pavarur herët. Por babai na trajtonte njësoj mirë të dyjave, dhe tani ai nuk jeton më. Megjithëse të gjithë e dinim që më parë se babait nuk i kishte mbetur shumë… Ai kishte tumor malinj dhe nuk mund të bëhej asgjë. Ne të gjithë ishim përgatitur në shpirt për këtë tragjedi. Shkuam me Viroçkën te nëna. Ajo e përqafoi Virën, e tërhoqi më afër vetes, ndërsa mua nuk më kushtoi vëmendje — unë isha mësuar. Pas gjithë lotëve, nëna tha se babai e kishte lënë gjithçka në emër të Vires. Nuk më interesonte pasuria, as që kisha llogaritur për ndonjë gjë, sidomos që unë dhe burri im kemi apartamentin tonë.
Kur Vira më në fund ra në gjumë, nëna më thirri për një bisedë serioze: — Ja pra, unë e kam mbajtur këtë sekret brenda vetes për 42 vjet dhe nuk kam më fuqi ta fsheh. Kam heshtur vetëm sepse babai yt më lutej, por tani mund të ta them. Ti nuk je bija ime e vërtetë. Babai yt, kur ishte i ri, lëvizte midis meje dhe asaj… e zgjodhi atë, por ajo nuk i mbijetoi lindjes. Pastaj babai yt erdhi me ty në krahë tek unë… — Mirë, e kuptova. Të ka qenë e vështirë të gënjesh për 42 vjet, faleminderit që ishe “nënë”. Tani nuk do të të shqetësoj më. E mora këtë lajm me shumë qetësi. Madje më erdhi një lehtësim në shpirt, sepse ky lajm më shpjegoi gjithçka menjëherë. Ja pse “nëna” ishte gjithmonë e ftohtë me mua. Në një ditë humba si babanë ashtu edhe nënën.
