Më quajnë Kristina dhe jam dyzet e dy vjeç. Ne me bashkëshortin kemi dy fëmijë të mrekullueshëm. Të dy vijmë nga qytete të vogla. Pas dasmës vendosëm të shpërngulemi në Evropë. Menduam gjatë se ku të vendoseshim dhe zgjodhëm Italinë. Bëmë gjithçka që të shkonim atje për të jetuar. Fëmijët tanë kanë lindur tashmë atje. Në fillim, prindërve të mi nuk u pëlqente kjo ide. Na telefononin gjithmonë dhe na luteshin të ktheheshim. Por nuk i dëgjuam. Këtë vit bëhen 15 vjet që jemi shpërngulur.
Ne jemi mësuar shumë me jetën në Itali dhe na pëlqen vërtet këtu. Fëmijët tanë ndihen rehat dhe të sigurt. Nuk jetojmë me luks, por as nuk vuajmë. Në parim, mund të lejojmë pothuajse gjithçka që duam. Por kohët e fundit ka ndodhur diçka interesante – prindërit e mi kanë ndryshuar mendim për jetën jashtë vendit. Tani më thërrasin vazhdimisht dhe ankohen për jetën në Rusi. Thonë se janë lodhur dhe nuk munden më të durojnë të ftohtin. Siç e kuptuat, ata duan të shpërngulen tek ne.
Dhe, natyrisht, duan ta bëjnë këtë me shpenzimet tona. Ata planifikojnë të jetojnë me ne, që do të thotë se unë dhe bashkëshorti do t’i mbajmë. Unë nuk i kuptoj: a nuk e kuptojnë se ne nuk mund të mbajmë një familje kaq të madhe? Dhe edhe nëse do mundnim, do të mezi ia dilnim dhe do të na duhej të kursenim shumë. Por unë nuk dua një jetë të tillë as për veten, as për fëmijët e mi. Pse duhet të vuajnë fëmijët dhe bashkëshorti im?
Prindërit e mi nuk më kanë llastuar kurrë dhe edhe një dhuratë për ditëlindje për ne ishte luks. Atëherë si mund të kërkojnë prej meje që t’u siguroj një pleqëri pa brenga? Çfarë mendoni ju? Po, sigurisht, prindërit më dhanë arsimim, falë të cilit munda të gjej punë këtu, edhe pse ishte shumë e vështirë. Dhe e kuptoj që ata kanë bërë maksimumin për mua. Por nuk e di, sinqerisht nuk e di, si të veproj që kjo të jetë e drejtë për të gjithë anëtarët e familjes time.
