Unë dhe burri im kemi pasur së fundmi një djalë, Dima. Muajt e parë janë më të vështirët, këtë e dimë nga përvoja. Dima ishte shumë kapriçioz, qante gjatë gjithë kohës dhe pothuajse nuk na linte të flinim. Burri duhej të merrte një pushim të shkurtër për të më ndihmuar me foshnjën. Kështu që kujdeseshim me radhë për të voglin ndërsa tjetri pushonte. Por ajo natë ishte veçanërisht e vështirë – ndoshta gazrat e shqetësonin dhe nuk flinte gjithë natën. Ne luanim me të, e qetësonim, e ushqenim, pastaj e lahim, dhe prapë përpiqeshim ta vëmë në gjumë.
Dima ra në gjumë vetëm rreth orës 8 të mëngjesit. Burri u rrëzua pa fuqi mbi jastëk dhe ra në gjumë menjëherë. Edhe unë u shtriva pranë tij dhe sapo mbylla sytë, telefoni i tij filloi të vibronte. Ishte vjehrra. Si mund të telefonosh kaq herët, sidomos të dielën? Nuk u përgjigja, sepse herën e fundit më kishte thënë: “Kush të dha të drejtën të shikosh telefonin e djalit tim?”. E vendosa telefonin në heshtje, por dridhjet nuk më linin të flija. Duhej të hyja në cilësime dhe t’i çaktivizoja të gjitha tingujt.
Pas pak kohe, dikush trokiti në derë. E zemëruar shkova të hap, në derë qëndronte fqinja jonë, shoqja më e mirë e vjehrrës: “Pse nuk i përgjigjeni telefonit?” – “Kemi një arsye të mirë.” – “Çfarë arsye?” – “Është e dielë, një ditë kur është më mirë të mos shqetësohen njerëzit!” Nga mbrëmja erdhi vetë vjehrra në shtëpinë tonë. Nuk e dëgjova të gjithë bisedën me burrin tim, sepse isha duke fjetur pothuajse. Por dëgjoja copa fjalish ku vjehrra qortonte burrin dhe thoshte se unë e kisha prishur. Burri mbrojti familjen tonë dhe i tha se ajo nuk kishte të drejtë.
