Quhem Vladimir dhe jam tridhjetë e shtatë vjeç. Jetoj në Samara. Kam një grua të dashur dhe rrisim dy fëmijë të vegjël. Kur isha ende beqar, merrja me qira një apartament me një dhomë. Pas dasmës filluam të jetonim atje bashkë. Pikërisht atje lindi edhe fëmija ynë i parë. Unë dhe gruaja ime donim shumë të jetonim në një apartament më të madh dhe të ishte i yni. Por nuk ishte e lehtë ta realizonim, sepse në familjen tonë punoja vetëm unë, ndërsa gruaja ime ishte me leje lindjeje dhe me paratë ishte mjaft e vështirë. E di që mund të merrnim një kredi hipotekore, por paga ime ishte „në dorë”, prandaj mund të kishim probleme me interesat e bankës.
Dy vjet më parë na buzëqeshi fati – gjetëm një mundësi të shkëlqyer për të blerë apartament. Mësuam që një nga të njohurit tanë po shiste urgjentisht apartamentin e tij me tre dhoma, sepse i ofruan punë në Moskë. Çmimi ishte shumë i favorshëm. Unë kisha mbledhur pjesën më të madhe të shumës, më duhej të gjeja vetëm gjashtëqind mijë rubla. Nuk doja të merrja para nga banka me interesa të larta, prandaj vendosa t’i kërkoja ndihmë vjehrrës. Ajo kishte kursime dhe e dija që i kishte ato para.
Mendova se do të gëzohej që na erdhi një mundësi e tillë, sepse doja të përmirësoja kushtet tona të jetesës. Por për habinë time ajo më refuzoi. Tha se do t’ia jepte të gjitha paratë djalit të saj, sepse ai donte të blinte një makinë të re. Ajo që më lëndoi më shumë ishte që ai tashmë kishte makinë dhe kjo nuk ishte ndonjë nevojë e domosdoshme. Thjesht donte të mburrej para shokëve. Sigurisht, unë dhe gruaja ime u mërzitëm shumë.
Megjithatë, nuk kisha ndërmend të hiqja dorë dhe të humbisja këtë rast. Mora nga banka pesëqind mijë rubla, ndërsa një shok ma huazoi pjesën e mbetur prej njëqind mijë. Nuk mund të them që u ofendova nga vjehrra dhe fillova ta trajtoja keq, thjesht kuptova që nuk duhej të prisja asgjë nga ajo, sepse për të prioritet ishte djali. Por jeta është bumerang dhe e kapi edhe atë. Një javë më parë ajo erdhi tek ne dhe na kërkoi ta strehojmë për disa kohë.
Sepse në apartamentin e saj po bënin remont dhe nuk mund të jetonte me djalin. Ajo ankohej se nuk kishte ku të rrinte dhe se djali ishte mosmirënjohës dhe pa shpirt. Unë e refuzova ashtu siç më kishte refuzuar dikur. Sepse për të prioritet ishte djali dhe blerja e tij e kotë. Tani le të shkojë e të flejë në makinë. Në familje njerëzit ose ndihmojnë njëri-tjetrin, ose jetojnë si të huaj. Përjashtime nuk ka.
