Kur unë dhe burri im ishim ende në fillim të lidhjes, ai më ftoi në vizitë te mamaja e tij. Ai tashmë jetonte veç. U vesha bukur, u përgatita dhe shkova në vizitë, por mbeta e zhgënjyer. Mamaja e tij – një grua e bukur, e sjellshme. Nuk u bëmë shoqe, por as nuk u grindëm. Problemi ishte apartamenti i saj tmerrësisht i ndotur. Një stallë e vërtetë. Ato ditë kisha veshur çorape të bardha; pas vizitës u desh t’i hidhja. Dyshemeja ishte pis, gjithçka ngjitëse e neveritshme. Enët me njolla, sikur vetëm i kishte kaluar nën rubinet. Shihen gjurmë çaji e kafeje mbi filxhanë. Lugët, pirunët – të gjithë me yndyrë. Divani dhe karriget të pista.
Mendova se ndoshta edhe burri im ishte i tillë në jetën e përditshme. Por jo, në shtëpinë e tij gjithmonë kishte pastërti, madje edhe erë e këndshme. Vetë kujdesej për të. Kurrë nuk kemi folur për mamanë e tij dhe mënyrën si ajo e mban shtëpinë. Por unë ndjeva neveri edhe nga ajo herë e vetme. Pas lindjes së fëmijës, vjehrra vinte vetë tek ne. Gjeta një justifikim të mirë – që fëmija ishte i vogël, ndaj nuk shkonim shpesh për vizita. Kur fëmija u rrit, prindërit e mi shpesh e merrnin tek ata në fundjavë, që unë me burrin të kishim kohë së bashku. Kohët e fundit, edhe vjehrra tha se donte ta merrte nipin te ajo për fundjavë.
Nga kjo ide më kthehet stomaku. Nuk mund ta imagjinoj djalin tim duke u zvarritur mbi dysheme të ngjitshme dhe duke futur gjëra në gojë. Apo duke ngrënë nga ato pjata të ndotura. Po mendoj të flas me burrin. Ndoshta më mirë që mamaja e tij të qëndrojë me nipin te ne, ndërsa ne dalim. Por nëse më pyet pse, më vjen zor të them të vërtetën. Askush nuk do të dëgjojë se mamaja e tij është e papastër. Por nuk e kuptoj: vallë ai vetë nuk e vëren? Kur burri im është aq i rregullt. Rrobat në dollap i ka më të rregulluara se unë. Gjithmonë lan enët menjëherë pas darkës, nuk duron pjata të palara në lavaman. Si mundi nga një grua e tillë të rritet një djalë kaq i pastër?
