Unë dhe burri im lindëm dhe rritëm katër: dy djem dhe dy vajza. Të gjithëve u dhamë arsim të lartë. Sot secili jeton me familjen e vet. Na kanë dhuruar shumë nipa e mbesa. Vajzat na vizitojnë, na telefonojnë, na ndihmojnë. Por djemtë, sikur të mos kishim ekzistuar kurrë për ta. Na kanë harruar. Nuset na thërrasin, nipërit e mbesat na kujtohen. Por djemtë ndoshta mendojnë se mjafton që gruaja ose fëmija i tyre të thërrasë nënën, të pyesë për shëndetin, të urojë për festat, dhe kaq. Po ne vetëm duam t’i dëgjojmë ata, qoftë edhe rrallë. Ne përpiqemi t’i thërrasim vetë, por kot. Sigurisht, djemtë kanë punët e tyre. Por mos vallë vajzat kanë më pak halle? Megjithatë, ato gjejnë kohë për ne.
Mosha dhe shëndeti nuk na lejojnë më të zgjidhim vetë problemet tona. Nganjëherë duhet ndihmë. Kur duhej riparuar çatia, u drejtuam te njerëz të huaj – djemtë nuk erdhën. Kur burrit iu desh ndihmë mjekësore, dhëndri e çoi në spital dhe vajzat ndihmuan për gjithçka. Djemtë u mjaftuan me ndonjë telefonatë… Një vit e gjysmë më parë vajza e madhe, pas një aksidenti, mbeti invalide. Tani asaj vetë i duhet ndihmë. Për ne kujdesej vetëm vajza më e vogël.
Por para gjashtë muajsh ajo mbeti pa punë dhe iku për punë në Evropë. Dhe mbetëm vetëm ne dy, dy pleq pa mbështetje. Nuk kemi më fuqi as për të shkuar në farmaci për ilaçe. Pensioni mezi na mjafton për të jetuar, ndaj nuk mund të marrim një kujdestare. Atëherë nusja e madhe na propozoi të shisnim shtëpinë dhe të shkonim në një shtëpi pleqsh. Atje ka kushte të mira dhe kujdes mjekësor. Paratë nga shitja e shtëpisë mjaftojnë për të paguar qëndrimin. Dhe nëse nuk mjaftojnë, nusja shton ajo vetë. Ideja nuk është e keqe. Por e dhimbshme mbetet që asnjë nga djemtë nuk na ftoi të jetonim me të.