Kohët e fundit më mori djali në telefon. Më tha: kujdesu për nipërit një javë, ne me gruan do të shkojmë me pushime në det. Pra, në det pa fëmijët e vet. Atëherë ia kujtova të gjitha. Që nga dita kur vendosi të martohej në moshën 20-vjeçare, pa e mbaruar ende universitetin, që nga ajo ditë ai ishte tashmë djalë i pavarur. Unë nuk i detyrohem me asgjë. Deshi familje dhe fëmijë, atëherë le të përballet vetë me ta. Mund t’ia kisha dhënë apartamentin, por babai i tij kishte vdekur. Mua më ishte e vështirë të jetoja vetëm me pension. Prandaj apartamentin e dhashë me qira. Për më tepër, ai tashmë është i rritur, pothuajse 30 vjeç.
Fëmijët e tij janë ende të vegjël, i madhi tre vjeç, i vogli një vjeç e gjysmë. Ai imagjinon se si do të rri unë me ta? Unë nuk jam më e re, dhe babai i tyre nuk është më. Fëmijët janë si meteorë, gjithkund vrapojnë e bërtasin. Është e pamundur. Të qëndroj gjithë kohën në kujdes, as shpina nuk më lejon më. Dhe po të kujtoj, këto vite pas martesës, vjehrrit i kanë ndihmuar. Apartamentin ua dhuruan të rinjve, djalit tim makinë, ia gjetën edhe punë. Tani i ndihmojnë edhe me fëmijët. Çfarë kam unë këtu? Le të shkojë te ata. Ata kanë ndenjur me fëmijët, le të ndenjnë edhe tani.
Le të shkojnë në fshat me ta, të vrapojnë atje. Shoqja ime më qortoi, më tha që nuk bëj mirë. Që si jam unë tani me ta, ashtu do të jenë edhe ata me mua në pleqëri. Thotë se veprimet e mia do të më kthehen kundër në pleqëri. Se askush nuk do të më japë një gotë ujë. Por ja, pleqëria tashmë erdhi, nuk shoh njeri pranë, vetëm kur u duhej më morën. Unë mendoj se respekti për prindërit në pleqëri nuk duhet të blihet. Unë i dhashë jetë, e rrita. Pastaj le të rritet vetë, të bëhet i pavarur. Nuk i pëlqejnë metodat e mia të edukimit – të mos komunikojë. Le të jetojë me vjehrrit.
