Në çfarë belaje hyra… Një vit më parë e takova Atë, atë që më dukej si dashuria e jetës sime, gjysmën time. Jo, nuk jam djalosh. Kam tridhjetë e pesë vjet. I qëndrueshëm, me apartament, me makinë, me profesion fitimprurës. Kam pasur gra në jetë. Por asnjëra nuk më ka zgjuar ato emocione që më zgjuan Ajo. U dashurova me të si një djalë i ri. Në kokë më sillej vetëm një mendim – Ajo duhet të jetë e imja. Me çdo kusht. Asgjë nuk mund të më ndalonte. Pas njohjes doli se ekzistonte një pengesë serioze. Ajo ishte e martuar dhe nënë e dy fëmijëve.
Dukej sikur vetë fati më thoshte: „Hiq dorë!”. Por nëse fati është i paqartë, miku është real. Më tha: „Pse të duhet një e martuar, madje me fëmijë? Vallë s’ka të pamartuara mjaft?”. Por nuk e dëgjova as fatin, as mikun. Ngulmova. Dhe ja, më në fund ajo pranoi ftesën time për në restorant. Ajo mbrëmje ishte vendimtare. Folem shumë, gjetëm pika të përbashkëta, biseduam gjatë. U kujtuam tek në orën njëmbëdhjetë të natës. Ajo tha se duhej të shkonte dhe iku në shtëpi. Kuptova se akulli ishte thyer.
Takimet tona të fshehta zgjatën edhe tre muaj, dhe më në fund ndodhi! Ajo la familjen, burrin dhe fëmijët, dhe u shpërngul tek unë. Lumturia ime nuk kishte kufi. Tani mund ta përqafoja dhe ta puthja në çdo kohë. Por para një muaji kuptova se dashuria ime nuk u shndërrua në dashuri të vërtetë. Ajo filloi të më bezdisë. Nuk dua më që të jetë gjithmonë pranë meje. Por nuk mund t’ia them. Unë e shkëputa nga familja, e tani ta nxjerr jashtë? Jo, nuk jam aq i poshtër. Nuk dua të jetoj më me të, por as të flak jashtë nuk kam të drejtë. Më mbetet vetëm të duroj dhe të shpresoj që do të dalë dikush tjetër në jetën e saj, që ta marrë prej meje. Sa më shpejt, aq më mirë.
