Para 4 vitesh dola në pension. Për të thënë të drejtën, kurrë nuk e kisha menduar se do të ishte kaq e vështirë. Kisha qenë mësuar të jetoja normalisht dhe të mos i mohoja vetes asgjë. Në fillim u kërkoja para fëmijëve. Ata më jepnin, por me kohë ndihmat e tyre u pakësuan shumë. Kam punuar gjithë rininë për ta. Ndoshta nuk është e turpshme të pres mbështetje prej vetë fëmijëve në pleqëri.
Por ata mendojnë ndryshe… Vajza ime nuk i mohon vetes asgjë: shpesh rinovon garderobën, shkon dy herë në vit me familjen në det. Por kur kërkoj para – ajo më kthen kurrizin. Njëherë i thashë se doja të shkoja të jetoja tek ata, që të jepja me qira apartamentin tim. Por vajza tha se tani punonin nga shtëpia dhe në një hapësirë të vogël nuk ishte e përshtatshme të rrinim të gjithë. Djali jeton prej disa vitesh jashtë. Mbeti atje pas studimeve dhe është sistemuar mirë.
Më dërgon ca të holla, por prej tyre nuk mund të mbijetoj. Njëherë bëra diçka që ndoshta shumë njerëz do të më gjykojnë. Isha në vizitë tek vajza ime, dhe kur ajo shkoi të flinte fëmijët, mora kartën e saj dhe hodha disa mijëra për veten. Atëherë m’u duk se as nuk do ta vërente mungesën. Por ditën tjetër vajza më telefonoi dhe më akuzoi për vjedhje. – Bijë, ç’të bëja tjetër? Të kërkova para dhe nuk më dhe. Mjeku më kishte dhënë vitamina, për to i shpenzova këto para. Tani nuk më lë më as të shkel tek dera e saj. Mos vallë bëra diçka aq të tmerrshme?
