Sa herë i kam thënë të mos martohej me të. Para dasmës e lutesha, i bërtisja pothuaj duke qarë. Po e dëgjoi? Jo. Ishte i dashuruar. Dhe tani e ka atë që ka. Para disa ditësh më mori në telefon. Nga zëri menjëherë e kuptova që ishte i sëmurë. Zemra e nënës nuk gabohet. Djali më lutej të shkoja tek ai. Tha se gruaja, duke e ditur që ishte i sëmurë, mori rrobat dhe iku tek shoqet, kurse atij nuk kishte kush t’i bënte një çaj apo një supë.
Tani ajo as nuk i përgjigjej telefonatave të tij. Edhe pse ishte gati ora tetë e gjysmë në mbrëmje, unë u nisa menjëherë. Rrugës hyra në farmaci dhe bleva ilaçe për çdo rast. Në mendje më rrotullohej ajo mendjelehtë. Si mund të lësh burrin të sëmurë dhe të shkosh tek shoqet? Djali im ishte vërtet i sëmurë. Kur e pashë, fytyrën s’e kishte fare. Desha të thërras urgjencën, por ai më kërkoi të prisja. Para meje mati temperaturën.
Ishte 37,6. Digjej. Në apartament s’kishte asgjë. Më mirë që kisha blerë ilaçe dhe kisha marrë me vete reçel me mjedra. Me vështirësi u përmbajta të mos bërtisja. Kjo qenka grua dhe zonjë shtëpie! Lë burrin e sëmurë, në apartament s’ka ilaçe, vetëm vitaminat e saj për dobësim, dhe në frigorifer bosh. Nuk mund të prisja. I bëra djalit çaj dhe vrapova në dyqan.
Duhej t’i bëja supë. Vetëm pasi pushoi dhe hëngri, u qetësova. Edhe temperatura iu ul. Kurse „e bukura” e tij erdhi në shtëpi në orën tre të mëngjesit, me erë alkooli. Dukshëm ishte argëtuar mirë. As nuk dëgjoi ç’i thosha për ilaçet. Vetëm për shkak të gjendjes së djalit nuk bëra skandal. Por ndoshta nuk është larg.
