Vajza e burrit po martohet. Të gjitha shpenzimet për dasmën i morën përsipër të rinjtë. Nuk deshën të shqetësojnë prindërit. Janë tashmë të rritur, vetë bëjnë festën e tyre. Nuk ka asgjë të çuditshme këtu. Por njerka, me fjalë të buta, nuk më pëlqen. Megjithëse unë nuk i kam bërë asgjë të keqe. Babai i saj ishte ndarë shumë kohë para se të njihesha me të. Por ajo në çdo rast më nënkupton se unë ia kam shkatërruar familjen. Megjithatë, kur e njoha burrin tim, ai jetonte prej kohësh vetëm dhe ishte i divorcuar zyrtarisht. Sa do të mundohem, vajza e tij përsëri nuk do të flasë me mua. Dhe ja, për dasmën e saj e ftoi babanë, por jo mua. Nuk më mërzit aspak. Sepse, nëse mendon, kjo është puna e saj. Unë mund të jetoj pa komunikimin e saj dhe pa këtë dasmë. Vetëm që burri im nuk di si të bëjë në këtë situatë.
Pa mua nuk do të shkojë. Mendon se nuk është e drejtë ndaj meje. Me mua nuk mund të shkojë. Sepse vajza nuk do që unë t’ia prish ditën e madhe me praninë time. Prandaj ai vendosi të mos shkojë fare. Ta urojë në telefon. Dhuratën ta dërgojë në kartë dhe mbaroi. Por kështu nuk bëhet! Një qëndrim i tillë ndaj vajzës së vetme do të shkatërrojë dasmën dhe marrëdhëniet e tyre. Si të mos shkosh në dasmën e vajzës? Si të mos e shohësh me fustanin e nusërisë? Megjithatë, mua më duket se as vajza nuk e do shumë aty. E fton vetëm atë, duke ditur që ai vetëm nuk shkon. Nëse do ta donte, do ta ftonte me këdo tjetër, vetëm që të vinte. Gjithë kjo situatë është paksa e çuditshme. Sinqerisht, as nuk dua ta lë vetëm të shkojë. Është në qytet tjetër, 5-6 orë rrugë me makinë. Do të thotë se duhet të flejë atje. Jo, kjo nuk më pëlqen. Nuk jam xheloze shumë, por nuk ndihem rehat.
I propozoj një variant tjetër. Të shkojmë bashkë direkt te zyra e gjendjes civile, ku do të martohen. Ai të hyjë vetëm në ceremoni. Unë ndërkohë e pres në makinë. Nuk është aspak turp apo ofendim. Pas ceremonisë, ai i uron çiftin dhe u jep dhuratën. Pastaj ata shkojnë në restorant, ndërsa ne kthehemi të qetë në shtëpi. E çfarë? Në momentin më të rëndësishëm ai do të jetë pranë vajzës. Do ta shohë me fustanin e nusërisë, do të bëjë foto me të dhe do ta urojë. Nuk ia vlen vallë udhëtimi 6 orë atje dhe po aq kthim? Dhe pse të shkoj unë? Sepse rruga është e gjatë. Të mos i bëhet mërzitshëm. Dhe për çdo rast, nëse ndodh diçka rrugës. Një variant i mirë, ç’mendoni?
