Me Lubën jemi njohur që në vitet e studentit. Ajo kishte ardhur nga një qytet tjetër dhe rrinte në të njëjtin konvikt ku isha edhe unë. Ne studionim në fakultete të ndryshme. Pas 2–3 muajsh nisëm të përshëndeteshim, pastaj të shkëmbenim ndonjë fjalë. Hapur pas hapi u bëmë miq. Së shpejti miqësia jonë u kthye në dashuri dhe pas përfundimit të universitetit u martuam. Në jetën bashkëshortore isha i lumtur dhe e doja marrëzisht gruan time. Që nga dita e parë ajo nuk punoi, ky ishte parimi im.
Gruaja kishte plot punë në shtëpi, ndaj unë mendoja se nuk kishte nevojë të punonte edhe diku tjetër. Ç’burrë do isha unë nëse nuk do mundesha t’ia siguroja gjithçka? Por kishim një „por”. Ne nuk mund të kishim fëmijë. Tek çfarë mjekësh nuk shkuam, por kot. Një pasuri të tërë e shpenzuam për analiza, por pa rezultat.
Një mbrëmje, kur u ktheva nga puna, Luba nuk ishte në shtëpi. Në tavolinë gjeta një shënim: „Më fal, kam pasur një burrë tjetër, ai më propozoi të shkoj me të në vendlindjen e tij dhe pranova. Shpresoj që ndonjëherë të më falësh”. Do të jepja gjithçka që ajo të kthehej. Edhe tradhtinë do t’ia falja. Me gjithë zemër. E kisha të vështirë të merrja veten dhe çdo ditë lutesha te të gjithë zotat që të ma kthenin Lubën.
Pas një viti, duke dalë për punë, e pashë te dera, por shtatzënë. Pa fjalë e justifikime e lashë të hynte dhe i thashë të harronte gjithçka dhe të mos e përmendte kurrë. Tani kemi sërish një familje të lumtur dhe një djalë, të cilin e dua sikur të ishte i imi.
