Unë dhe burri im kishim tre vite bashkë, por pa fëmijë. Mjekët thoshin se unë nuk kisha problem, por burri nuk donte të bënte analiza. Një ditë më pranoi se kishte një grua tjetër dhe ajo ishte shtatzënë. Nuk desha më të shpëtoja martesën tonë. Në atë gjendje nuk mund të punoja dhe doja të merrja pushim. Në rrugën për në shtëpi nuk durova më dhe fillova të qaj.
Papritur pashë një djalosh që qante gjithashtu. Ai më tha se kishte ikur nga shtëpia dhe nuk donte të kthehej: nëna e tij dilte me burra të ndryshëm dhe gënjente njërin prej tyre se ishte shtatzënë prej tij. Edhe unë i tregova pse po qaja dhe e ftova për një çaj. I thashë se duhej të kthehej te nëna e tij, se ajo mund të ishte e shqetësuar. Ndërsa unë laja duart, djali shikonte fotografitë tona në mur.
Dhe rezultoi se burri, të cilit i gënjente nëna e tij, ishte burri im. Të them se u shokova – është pak. E pyeta ku ishte babai i tij; më tha se jetonte në fshat me gjyshen. Vendosa ta çoja tek i ati. I tregova gjithë historinë dhe burri u gëzua që do të kujdesej për djalin e vet.
Më pas shkova te nëna e djalit. Ia tregova gjithçka. I thashë se nëse do ta ndalonte djalin të takohej me babanë e tij, do t’ia tregoja të gjitha burrit tim. Ajo pranoi. Kaluan vite. Unë dhe babai i djalit u martuam – dhe tani presim fëmijën tonë. Jam shumë e lumtur.
