Gjithmonë kam ëndërruar për një baba dhe burrë si Vadim. Dhe mund të thuhet që fitova “gjethin e artë” kur ai u bë burri im 10 vjet më parë, dhe më pas baba i dy fëmijëve tanë të bukur. Ne rrallë grindemi dhe gjithçka e zgjidhim me dashuri dhe respekt ndaj njëri-tjetrit, prandaj nuk mund ta kuptoja këtë thirrje… Në muajt e fundit kisha vënë re se burri ishte më i menduar dhe i mërzitur; ai e shpjegonte gjithçka me problemet në punë (ai është avokat në një kompani shumë të njohur), por unë shihja që nuk po më thoshte të vërtetën dhe një herë, në një moment intim, e pyeta drejtpërdrejt: “Çfarë po të ndodh? Kohët e fundit nuk je vetvetja!”
Ai më tregoi hollësisht për problemet në punë dhe çfarë e mërziste aq shumë, dhe unë mendova se isha shqetësuar pa arsye dhe problemi ishte vetëm puna. Por nga ajo bisedë asgjë nuk ndryshoi, dhe dukej se gjërat vetëm po përkeqësoheshin. Nuk mund të besoja që burri im kishte gjithmonë probleme në punë dhe fillova sërish ta dyshoja për fshehje të ndonjë problemi. Prandaj u ula me të dhe vendosa të bëja të njëjtën pyetje si disa muaj më parë. Por nuk munda ta bëja, sepse telefonoi një numër i fshehtë. Një grua në anën tjetër më tha shpejt se burri im kishte një familje tjetër, ku kishte një djalë tjetër. Në mendjen time u krijua një kaos i vërtetë.
Nuk mund ta besoja që Vadim mund të ishte i aftë për diçka të tillë. Megjithatë, u ktheva në dhomën e tij me një humor krejt tjetër dhe me pyetje.
— I dashur, trego të vërtetën, e njeh djalin Kolja? Ai më shikoi gjatë në sy, pastaj uli kokën dhe filloi të tregonte:
“Katër vjet më parë, një studente e re erdhi për praktikë tek unë. Isha i bindur se do të kishim marrëdhënie thjesht profesionale, por ajo nuk më linte rehat, gjithmonë ishte pranë. Veshjet e saj të hapura, aludimet e pista… Mund të thuhet, i dhashë atë që donte dhe ajo u qetësua. Pas kësaj nuk folëm më, por pas disa muajve ajo më solli një test shtatzënie me dy shirita. Ajo përpiqej të më nxiste për divorc nga ti, dhe kur kuptoi që nuk do të funksiononte, e la djalin në jetimore. Tani unë shkoj rregullisht tek Kolja, i blej gjithçka i nevojitet, i jap pak dashuri prindërore për të zbutur fajin tim të madh ndaj tij.”
Qetësisht heshta disa minuta, duke qarë shumë, pastaj i thashë, duke menduar për të mirën e familjes:
— Ky është djali yt, bëj gjithçka që duhet!
Pak më vonë u nisa për t’u takuar me shoqen time të shkollës. Olja nuk e dinte situatën në familjen time, prandaj pa hezitim tha:
— E sheve atë djalin që më shoqëroi te dera? Sa i bukur dhe i edukuar! Dhe mbeti jetim, edhe pse prindërit ishin gjallë! Nëna as nuk shfaqet, megjithëse thuhet se ka shumë para, dhe babai përpiqet të zbusë fajin e tij ndaj djalit, që ka lindur nga dashnorja, ndihmon sa mund dhe e viziton!”
Ne qëndruam afër gardhit që tregoi shoqja dhe pamë qartë djalin e vogël. Ishte kopje e burrit tim. Por asnjë muskul në fytyrën time nuk lëvizte, kështu që vazhduam ecjen sikur kjo bisedë as nuk kishte ndodhur. Të nesërmen burri më pranoi se po shkonte tek djali dhe unë kërkova të shkoj me të. Djali menjëherë vrapoi tek ai dhe e përqafoi; pastaj u ulova, i zgjata dorën dhe i thashë:
— Përshëndetje, unë jam nëna jote dhe dua të të marr në shtëpi!
Djali e shikoi babanë me kujdes, ai buzëqeshi dhe bëri shenjë me kokë, dhe pastaj vrapoi tek unë me përqafime:
— Nënë, a është e vërtetë? E dija që do më gjendeje, gjithë kohën më gënjejnë se më braktisën! Më mungove shumë! Të dua shumë!
Përqafimet me Koljan ishin diçka familjare, sikur vërtet po takoja djalin tim të humbur. Atëherë kuptova që kurrë nuk do të pendohem për këtë zgjedhje. Fëmijët tanë u gëzuan për ardhjen e vëllait të vogël dhe filluan ta mësojnë gjithçka (madje edhe si ta “mashtrojnë” babain). Tani fëmijët më të mëdhenj kanë familjet e tyre dhe vetëm Kolja ka mbetur pranë, duke përfunduar universitetin. Nuk do ta kisha menduar kurrë se djali i dashnores së burrit tim mund të bëhej mbështetja dhe një nga njerëzit më të afërt! Nuk ka pasur asnjë moment që të kisha pësuar për ta pranuar këtë djalë, edhe pse kemi kaluar shumë!
