Kam jetuar 28 vjet me Oleg. Në të vërtetë, më shumë kam jetuar në vuajtje. Në rini u dashurova me të – çfarë të them, ishte një djalë interesant nga një familje e mirë. U martuam, fillimisht jetuam me prindërit e tij, pastaj morëm një apartament për vete. Atëherë kuptova se burri im nuk ishte aspak i thjeshtë. Ai gjithmonë kritikon çdo gjë, por nuk bënte asgjë vetë. Dhjetë vjet e shtyra për të bërë rinovimin – nuk pritëm, në fund unë vetë vendosa tapetin. Pastaj më kritikonte se ishte i shtrembër dhe i dobët.
Kishim dy fëmijë dhe, sinqerisht, nuk mendoja për divorc. Por në martesë ndihesha e palumtur. Punoja shumë, kujdesesha për fëmijët, por mbështetja e Olegut më mungonte. Nuk i interesonte fare si mësojnë fëmijët apo ku do hyjnë në shkollë.
Ai fitonte pak dhe nuk dëshironte më shumë. Dhe sa herë që ankoja për situatën tonë financiare, menjëherë krijonte skandal:
— Të gjitha janë për shkak të teje! Nuk më ke mbështetur kurrë! Vetëm harxhon para kot!
Kjo më nxiti plotësisht. Fëmijët ishin tashmë të rritur, dhe vendosa:
— Mjaft, nga tani secili për vete. Secili blen ushqimin për vete.
— Po faturat?
— I ndajmë në mënyrë të barabartë. Më vonë do të divorcojmë zyrtarisht.
Ai e priti lajmin me qetësi. Ndoshta mendonte se pas disa ditësh do t’i kërkoja pajtim. Por unë isha mirë ashtu. Gatuaja vetëm për vete ushqime të thjeshta, ndërsa ai çdo ditë gatuante makarona.
Më pas motra më ftoi në Itali, ku jetonte prej 20 vjetësh. Nuk mendova shumë dhe pranova. Në Itali nuk ishte e lehtë, por, sinqerisht, ndihesha më e lumtur. Gjatë ditës punoja shumë, por pushimi ishte i plotë. Mund të lejoja ushqim të shijshëm dhe veshje të cilësisë së mirë.
Më dukej sikur isha bërë përsëri e re. Kisha shumë admirues, por i mbanim të gjithë larg. Kaluan gjashtë vjet, dhe djali im vendosi të martohet. U ktheva në shtëpi, hyra në apartament dhe nuk mund të besoja syve të mi. Gjithçka ishte në rrëmujë, e ndyrë, dukej sikur askush nuk kishte pastruar për shumë vite.
Pastaj doli Oleg. Nuk e njihja më – i vjetër, pa rrobaqepur, i papërkujdesur. Kur më pa, u gëzua shumë. Fillova menjëherë të pastroj. Ish-i im përsërit me gëzim:
— Më në fund u ktheve! Je kaq e bukur!
— Të lutem, mos ik më. Me paratë e tua mund ta pastrojmë këtu dhe madje të blejmë një makinë!
— Çfarë lidhje kanë paratë e mia?
— Jemi familje! Je një person i dashur për mua! Mos shkatërro martesën tonë, të lutem!
Qesha përpara tij dhe i thashë:
— Por ti thua se po të prish jetën! Se nuk të shkon asgjë për shkak të meje!
— Kam gabuar! Më fal! Vetëm mos ik më!
— Seriozisht? Jo, nuk do të pres! Duhej të kishe menduar më herët dhe përpjekur për familjen!
Ai u kthye disa herë te kjo temë, duke premtuar se tani gjithçka do të jetë ndryshe. Por nuk i besova. Pas martesës së djalit, u ktheva përsëri në Itali.
Tani Oleg telefonon dhe shkruan çdo ditë, duke më lutur të kthehem. Thotë se do të vdesë pa mua.
Çfarë mendoni ju, a mund t’i besohet një njeriu të tillë? Mendoni se do të ndryshojë me të vërtetë?
