U martova me një burrë që nuk e doja dhe as tani nuk e kam dashur. Kam dy fëmijë. Burri im është i mirë, më do. Por unë nuk ndjej as dashuri, as pasion për të. Në rini e doja sinqerisht një djalë. Isha në vitin e fundit të fakultetit. Do të fejoheshim, por një ditë ai u zhduk, nuk përgjigjej më në telefonatat e mia, miqtë nuk e dinin ku ndodhej. U zhduk sikur u tret në tokë. Pas zhdukjes së tij për një kohë të gjatë nuk munda të marr veten. Disa javë i kalova në spital. Pastaj mësova të jetoja me këtë dhimbje.
Një ditë, tek babai erdhi një mik me djalin e tij. U njohëm dhe filluam të dalim bashkë. Pas gjashtë muajsh u martuam. Pas një viti lindi fëmija ynë i parë. Fëmijët janë rritur tashmë, burri u bë drejtor i një organizate. Por unë nuk e harrova dashurinë time. Gjatë gjithë këtyre viteve e kërkova, nuk u takova kurrë me të. Mendoja se nuk ishte më gjallë.
Gjashtë muaj më parë babai im ndërroi jetë. Fillova të shkoja shpesh tek nëna. Nuk doja ta lija vetëm. Pas vdekjes së babait, nëna u shpërngul në fshat. Aty ndjehet më e qetë. E telefonoj çdo ditë, shkoj shpesh tek ajo. Një javë më parë, kur isha tek ajo, më pyeti: „Bijë, a je e lumtur me burrin, e do?” Ajo kurrë nuk më kishte bërë pyetje të tilla.
Nëna e dinte që unë nuk e dua burrin tim, martesa jonë ishte thjesht një „bashkim familjar-ekonomik”. Kështu e quante babai im. Në fund nëna më tregoi që babai im i kishte paguar të dashurit tim që të më linte rehat. Nuk u besoja veshëve të mi: del që ai ishte shitur. Dashuria për para i doli më e fortë se dashuria për mua. Të tillët i quajnë „i shitur”!
Pas këtyre fjalëve nëna nxori nga xhepi një zarf dhe ma dha: „Bija ime e dashur. Kur ta lexosh këtë letër, unë nuk do të jem më gjallë. Shumë vite më parë të shkaktova dhimbje. Më fal, nëse mundesh. Nuk kisha rrugë tjetër. Të puth dhe të përqafoj. Kujto se gjithmonë të kam dashur më shumë se jetën.” Nuk mund t’i besoja asaj që po ndodhte.
