Nuk planifikoja të kthehesha në atdhe gjatë pushimeve, për të mos shpenzuar para kot, por djali dhe vajza ime këmbëngulën aq shumë sa u dorëzova. Dhe ja, dje u ktheva në shtëpi – dhe ende nuk mund të qetësohem: lotët më rrjedhin nëpër faqe. Kam marrë një surprizë të tillë…
Për pesë vjet punova në Itali, duke kursyer para për të blerë një shtëpi. Më parë unë dhe fëmijët jetonim me nënën time në kryeqytet, por kur ajo vdiq, na duhej të shisnim banesën dhe të ndanim paratë në tre pjesë – kam edhe një vëlla dhe një motër.
Me paratë që morëm, arritëm të blejmë një shtëpi në fshat, larg qytetit, por na duheshin ende para për të blerë një apartament të ri. Në këto pesë vjet u ktheva në shtëpi vetëm dy herë. Punova me përkushtim, duke kursyer çdo qindarkë për fëmijët e mi.
Kur mbërrita, fëmijët më çuan në apartamentin e vajzës sime të madhe në kryeqytet. Nuk i kushtova shumë rëndësi banesës, pasi mendoja se ishte me qira, dhe isha thjesht e lumtur t’i shihja fëmijët e mi. Por gjatë darkës, djali im vendosi çelësat mbi pjatën time. Nuk kuptoja çfarë po ndodhte, por vajza ime shpjegoi se apartamenti nuk ishte me qira – ishte i imi.
U hutova, sepse apartamenti ishte i mobiluar, dhe unë e dija që nuk kisha dërguar mjaft para për një apartament të tillë në kryeqytet. Pastaj djali im më shpjegoi se shefi i tij kohët e fundit kishte vendosur të shiste apartamentin e tij, dhe kur kishte mësuar për dëshirën e familjes sonë, ua kishte ofruar menjëherë. Fëmijët bashkuan kursimet e tyre, dhe pjesën që mungonte e ndanë mes tyre.
Nuk ndaloja së qarri: unë u dërgoja atyre para për ditëlindje dhe festa, ndërsa ata i ruanin të gjitha, çdo qindarkë, që unë të mund të kthehesha sa më shpejt nga Italia dhe të jetoja qetë në atdheun tim… Nuk ka fjalë që mund të shprehin sa shumë i dua dhe sa krenare jam për ta.
