Vajza ime u martua dhe ajo me burrin e saj nuk kishin ku të jetonin, ndaj pa hezitim ua dhashë atyre apartamentin tim me dy dhoma dhe vetë u shpërngula te nëna ime, në banesën e saj me një dhomë. Burri im kishte ndërruar jetë kur Virës i ishin vetëm tetë vjeç. Ishte jashtëzakonisht e vështirë ta rrisja vetëm vajzën. Atëherë më ndihmoi shumë nëna ime dhe pa të, nuk do t’ia kisha dalë. Koha kalonte. Vira mbaroi universitetin, u njoh me Orestin dhe vendosën të martoheshin. Në fillim doja ta sillja nënën time të jetonte me mua dhe t’ua jepja apartamentin e saj të rinjve. Por në fejesë, vjehrra e vajzës menjëherë tha që kjo ishte një ide e keqe, sepse të rinjtë së shpejti do të kenë fëmijë dhe një dhomë nuk do të jetë e mjaftueshme. Mendova për fjalët e saj dhe u pajtova.
Pas disa kohësh, më telefonoi nëna e dhëndrit dhe më pyeti kur do të bëja riparimet për të rinjtë. Në fillim nuk e kuptova për çfarë bëhej fjalë. Apartamenti ishte në gjendje të mirë dhe i pastër, megjithëse pa një rinovim modern. Kështu ia thashë, duke i propozuar që, nëse nuk i pëlqen gjendja e apartamentit, mund të kontribuojë vetë. – Pse duhet të investoj në pronën e tjetrit? – m’u përgjigj ajo me ashpërsi. Kjo përgjigje më befasoi në mënyrë të pakëndshme, por vendosa të mos flas. Në fund, të rinjtë filluan të jetonin në apartamentin tim, ndërsa unë u shpërngula te nëna. U përpoqa të mos ndërhyj dhe shkoja tek ata vetëm me ftesë, megjithëse kisha çelësat. Mendoja se secili duhet të ketë hapësirën e vet personale.
Por vjehrra e dhëndrit filloi të shkonte tek ata shumë shpesh. Para Vitit të Ri shkova në treg për të blerë ushqime. Këtë herë bleva më shumë se zakonisht, që një pjesë t’ia çoja Virës. Çantat ishin të rënda dhe nuk ishte e lehtë të nxirrja telefonin për ta paralajmëruar për vizitën time, ndaj shkova pa telefonatë. Hyra në kuzhinë dhe pashë që vjehrra pinte çaj. Në tavolinë ishte një fletë me produkte dhe ushqime që planifikonin të gatuanin për Vitin e Ri. Doli se ajo, bashkëshorti dhe djali i saj i dytë do ta festonin Vitin e Ri te Vira dhe Oresti. S’do të ishte ndonjë problem, por vajza ime nuk kishte ftuar as mua, as nënën time. Në atë moment ndjeva me të vërtetë keqardhje të madhe. Po ju, si do të reagonit në një situatë të tillë?
