Mamaja ime është një person shumë specifik, ndryshe nuk mund ta përshkruash. Më falni, e di që s’është e hijshme të flasësh ashtu për nënën tënde, por ndryshe nuk më del. Ajo kurrë nuk është sjellë me mua si me vajzën e saj – më shumë më shihte si lodër apo si shoqe. Nuk i interesonin fare punët e mia, sukseset në shkollë. Kur sillja nota të shkëlqyera, përgjigjja e saj ishte vetëm një “mirë, bravo” e ftohtë. Ndërkohë, gjetja e një burri të ri për të ishte gjithmonë përparësi.
Babai për mua ka qenë gjithmonë një mister. Mami më thoshte që ai ishte alkoolist e gruaqef, që na kishte braktisur kur unë isha dy vjeç. Nuk më mori kurrë në telefon, nuk erdhi asnjëherë, dhe gjithë fëmijërinë dëgjoja vetëm sa i keq paskësh qenë ai. Kur isha 12 vjeçe, mami shkoi në Itali për të punuar. Ne nuk ishim të varfra – ajo kishte një punë të mirë, por vendosi të mbledhë plaçkat dhe të largohet.
Më la tek gjyshja Marina, e cila u bë nëna ime e vërtetë. Falë saj përfundova shkollën me medalje ari dhe u pranova në universitet prestigjioz. As në maturë nuk erdhi. Kaluan dhjetë vjet. U martova, linda fëmijë. Sigurisht, as në dasmën time nuk u shfaq. Herën e fundit që e pashë ishte në varrimin e gjyshes, në vitin 2021.
Unë dhe burri im jetojmë në një apartament të vogël që i kishte mbetur nga gjyshja e tij – mobilie të vjetra, dy dhoma të ngushta, gjithçka e thjeshtë. Kur isha në pushimin e parë të lindjes, mësova që prisja binjakë. Nuk ishte e lehtë, por u përpoqëm të përballonim. Vjehrrit na ndihmonin me ushqime shtëpie, që na kursenin shumë. Megjithatë, paratë nuk mjaftonin. Rrobat dhe këpucët i blinim shpesh në dyqane të përdorura, sepse të rejat ishin shumë të shtrenjta.
Dhe ja, papritur mami u kujtua për mua. Erdhi nga Italia, por jo vetëm – me burrin e ri, një italian të quajtur Mario. I pritëm në stacion. Uroja që mami më në fund ta kuptonte që kishte vajzë e nipa dhe të fillonte të ishte pjesë e jetës sonë. Por shpresat e mia ishin të kota.
Më dha 50 euro dhe tre çokollata për fëmijët. Kaq solli pas gjithë atyre viteve mungese. Mendova se po bënte shaka. E çova në shtëpi, por nuk donte të rrinte gjatë. Filloi të tregonte për aventurat e saj në Itali dhe për mënyrën si kishte njohur Marion. Pashë që kishte sjellë një valixhe plot me delikatesa: verë, djathë, ëmbëlsira. Por për ne – vetëm 50 euro. Ishte poshtëruese.
Tri ditë shëtiti me burrin nëpër qytet, duke harruar plotësisht mua dhe fëmijët. Në prag të Krishtlindjeve më mori në telefon:
– Vetë s’mund të bëj kutia-n, as petullat. Mario do havjar dhe kamamber.
– Dhe çfarë do nga unë? – e pyeta.
– Eja të më ndihmosh të përgatitemi. Ne jemi familje, duhet ta festojmë bashkë.
– Mami, s’më intereson çfarë do ti apo burri yt i ri. Ke vite që nuk ke kujtuar as mua, as nipërit, dhe tani do festë bashkë?
– Kam punuar shumë, kam vuajtur…
– Ku janë paratë e tua të fituara? Nipërit as nuk të njohin si gjyshe.
Nuk durova më dhe i thashë gjithçka që mendoja. Pastaj ia bllokova numrin. Nuk dua as ta shoh, as ta dëgjoj, e aq më pak të ulem me të në një tryezë. U kujtua për mua se po vinte festa? Jo, tashmë është vonë.
