Fëmijët janë lulet e jetës sonë. Ata sjellin në shtëpitë tona lumturi dhe gëzim, e mbushin jetën tonë me dritë dhe ngrohtësi. Prindërit përpiqen t’u sigurojnë fëmijëve gjithçka të nevojshme. Por shpeshherë fëmijët sillen keq, janë të pasjellshëm ndaj prindërve, nuk i respektojnë dhe kështu u shkaktojnë atyre dhimbje të thellë. Shumë prindër shpesh e injorojnë sjelljen e keqe të fëmijës, dhe kjo e përkeqëson situatën edhe më shumë.
Së fundmi isha për vizitë tek një mik. Ai ka dy vajza. Gruaja e tij ishte në punë. Miku im u kërkoi vajzave ta ndihmonin. Por ato nuk i kushtuan vëmendje, vetëm përshëndetën dhe e injoruan kërkesën e babait. Ne ishim ulur në kuzhinë. Ai me zemërim i pyeti pse nuk i kishin rregulluar shtratit në mëngjes dhe pse kishin lënë enët e ndotura mbi tavolinë.
Vajza e madhe tha se mësuesja u kishte thënë që askush nuk ka të drejtë t’u thotë çfarë të bëjnë dhe se ajo nuk është e detyruar të bëjë asgjë. E vogla e mbështeti motrën. Nga ajo përgjigje na dolën sytë nga vendi. Babai nuk e priste diçka të tillë – u trondit, u skuq nga zemërimi dhe tha:
«Dorëzoni të gjitha pajisjet tuaja, orët, hiqni rrobat. Sipas ligjit, unë nuk jam i detyruar t’ju blej asgjë, ekziston ligj. Nuk jam i detyruar t’ju jap para, as të paguaj për ju faturat, as internetin – unë vetë nuk e përdor. Nga sot do të jetoj vetëm për kënaqësinë time.»
Pas dhjetë minutash, ato kërkuan falje. Vajza e madhe filloi të pastronte dhomën, ndërsa e vogla nisi të lante enët. Unë i shikoja i habitur.
Në mbrëmje, gruaja e mikut u kthye nga puna. U habit shumë kur pa që në lavaman nuk kishte asnjë enë të ndotur, shtëpia ishte e pastër dhe darka ishte gati. Ajo e pa burrin, ai i buzëqeshi dhe tha:
«Që nga sot do të jetojmë sipas rregullave të reja – tani askush nuk i detyrohet askujt.»
Gruaja nuk e kuptoi menjëherë se për çfarë fliste ai, por e ndjeu që diçka kishte ndodhur në shtëpi. Unë mendoj se miku im veproi drejt.
