Natën më telefonoi motra e vogël, Viroçka: — “Tata nuk është më, më thirri mama, ka mbaruar: kjo është fundi.” Telefoni më ra nga dora dhe fillova të qaj, mirë që bashkëshorti ishte pranë dhe më përqafoi ngrohtësisht. Duhej të përgatitesha dhe të shkoja tek Viroçka; ajo është shumë e ndjeshme dhe nuk mund ta përballojë këtë lajm vetëm me këto mendime. Mendoj se nëna jonë ka përgjegjësi që Vira në moshën 30-vjeçare nuk mund të bëjë asnjë hap pa prindër ose pa mua. Nëse duhet të shkojë në spital, patjetër me mua; nëse merr kredi, unë merrem me të gjitha dokumentet. Nënë gjithmonë e mbronte Virën nga telashe të jetës, por me mua situata ishte ndryshe.
Që nga fëmijëria ndjeja një ftohtësi nga ana e nënës, dhe për këtë arsye u bëra e pavarur herët. Por babai na trajtonte të dyja njësoj mirë, dhe tani ai nuk ishte më. Megjithëse të gjithë e dinim që babait nuk i mbetej shumë… Ai kishte një tumor malign, dhe nuk mund të bëhej asgjë. Brenda vetes të gjithë ishim përgatitur për këtë tragjedi. Ne shkëmbejmë me Viroçkën dhe shkuam tek nëna. Ajo e përqafoi Viroçkën, e afroi më pranë vetes, por mua nuk më vuri re — isha mësuar. Pas të gjithë qarjeve, nëna tha se babai ia kishte lënë gjithçka Virës. Nuk më interesonte pasuria; as nuk e prisja, sidomos që unë dhe bashkëshorti kemi apartamentin tonë.
Kur Vira më në fund u fjet, nëna më thirri për një bisedë serioze: — “Kështu është, 42 vjet kam mbajtur këtë sekret brenda vetes, dhe nuk kam më forcë ta fsheh. Heshtja ime ishte vetëm sepse babai yt kërkoi, por tani mund të them. Ti nuk je bijë e lindur nga unë. Babai yt i ri rrotullohej mes meje dhe asaj… e zgjodhi atë, por ajo nuk përballoi lindjen dhe vdiq. Pastaj babai yt erdhi tek unë me ty në krahë…” — “Mirë, kuptova gjithçka. Ju ishte e vështirë të mashtronit 42 vjet, faleminderit që ishit ‘nënë’. Tani nuk do t’ju shqetësoj.” E pranova lajmin shumë qetësisht. Madje ndjeva një lehtësim, sepse ky lajm më sqaroi gjithçka njëherësh. Kjo është arsyeja pse “nëna” më trajtonte kaq ftohtë. Në një ditë humba edhe babanë edhe nënën.
