— Nuk është fëmija im, nuk më ngjan fare! — bërtiste Olegu.
— Si mund të thuash diçka të tillë për djalin tënd? Ke bërë testin e ADN-së, çfarë do më shumë?
— Ndoshta e ke falsifikuar! Nga e di unë?
— Nga e kam unë aq shumë para për të falsifikuar teste?
— Nga? Ish-i yt t’i ka dhënë, që të ma hedhësh mua fëmijën e vet!
— Oleg, e kupton çfarë po thua? Të gjithë foshnjat janë njësoj, në fillim nuk i ngjajnë askujt!
— Mjaft! S’dua të dëgjoj më asgjë! Mbledh plaçkat dhe dua të mos të shoh këtu mbrëmjen! — bërtiti Olegu dhe përplasi derën.
Liza u ul në dysheme me foshnjën në krahë. Vogëlushi Kirill qante me zë të lartë — sikur e ndiente që nënës së tij i dhembte. Liza nuk mund ta qetësonte për një kohë të gjatë. Kur fëmija më në fund fjeti, ajo i telefonoi personit të vetëm të afërt:
— Gjyshja, më përzuri. Nuk beson që fëmija është i tij.
— Do t’i them shoqes sime, djali i saj do të vijë të të marrë dhe do të të sjellë këtu, — tha gjyshja.
Që në fillim ajo e kishte paralajmëruar Lizën të mos martohej me Olegun. Gjithçka kishte ndodhur pa menduar. Liza ishte 22 vjeç, sapo ishte ndarë nga i dashuri i saj, dhe në jetën e saj u shfaq Olegu. Ajo nuk e donte; thjesht donte t’i tregonte ish-it se nuk vuante për ndarjen. Ishte marrëzi, por kështu ndodhi. Pas gjashtë muajsh ata u martuan. Pak më vonë Liza kuptoi se ishte shtatzënë.
Dy orë më vonë erdhi Nikita, nipi i shoqes së gjyshes. Ai ndihmoi Lizën e përlotur të mblidhte gjërat. Ndërsa ai po çmontonte djepin, Liza i tha:
— Të bëj një kafe?
— Me kënaqësi, por vetëm në shtëpinë e gjyshes, — u përgjigj ai me buzëqeshje.
Që nga ai moment, Nikita filloi ta vizitonte më shpesh Lizën. I sillte ushqime, e çonte me djalin te mjeku. Më vonë filluan të dilnin bashkë në park, në restorante. Atëherë Liza kuptoi se më në fund ishte dashuruar vërtet. U martuan, dhe pas dy vitesh ajo i lindi një vajzë. Kirilli ishte rritur dhe i ngjante si dy pika uji ish-burrit të saj. Kur Olegu e pa djalin, i erdhi keq — kuptoi se vetë ia kishte shkatërruar jetën.
