Kur shkova në fshat për t’u treguar prindërve të mi për Ivanin, ata as nuk më lanë të mbaroja fjalinë — më sollën një fustan nusërie, duke thënë se do të ishte veshja ime për dasmën me Igorin.
Kur mbarova studimet në qytet, ishte e vështirë ta lija pas, jo vetëm sepse e doja vendin tim të ri, por edhe për shkak të ndjenjave që kisha për Ivanin — mikun tim të ngushtë, në të cilin isha dashuruar marrëzisht. Ne kalonim çdo minutë të lirë bashkë, shëtisnim rrugët e qytetit, parqet, dhe ndanim ëndrrat për të ardhmen. Para se të largohesha, i premtova Ivanit se do t’u tregoja prindërve për ne, e bindur se ata do ta mbështesnin zgjedhjen time.
Por sapo mbërrita në fshat, prindërit më pritën me një surprizë — një fustan nusërie. “Ky do të jetë fustani yt për dasmën muajin tjetër,” tha nëna e lumtur. “Vendosëm që do të martohesh me Igorin, djalin e fqinjit tonë.”
U shtanga. “Por unë e dua Ivanin, ai është në qytet… nuk mund të martohem me Igorin!” – bërtita, ndërsa sytë m’u mbushën me lot. Babai goditi fort tavolinën, me zë të ashpër: “Nuk do ta turpërosh familjen tonë! Igori është djalë i mirë, kujdeset për familjen dhe të përshtatet më shumë se kushdo tjetër.”
Të gjitha përpjekjet e mia për të kundërshtuar ishin të kota. Ai më mori telefonin, që të mos mund të lidhesha me Ivanin.
U ndjeva tmerrësisht e vetmuar, duke kuptuar se zëri im nuk kishte vlerë. Erdhi dita e dasmës. Shtëpia ishte plot me të ftuar, zhurmë dhe përgatitje. Zemra më rrihte fort nga frika dhe dëshpërimi — do të martohesha me një njeri që mezi e njihja dhe nuk e doja.
Duke qëndruar përpara pasqyrës, e veshur me fustanin e bardhë, ndihesha si një e burgosur. Papritur, dikush trokiti në derë. U ktheva — dhe pashë Ivanin. Ai qëndronte me sy të vendosur dhe tha:
“Nuk mund të jetoj pa ty. E mora vesh çfarë po ndodh dhe kam ardhur të të marr. Je gati të ikësh me mua?”
Kaq m’u desh. Hoqa fustanin, i kapa dorën, dhe bashkë vrapuam drejt një të ardhmeje të lumtur.
