Dhjetëvjeçarja Vika po e pyeste gjyshen ndërsa po dilnin nga kisha. “Pse u jep para atyre, gjyshe? Babai thotë se të gjithë duhet të punojnë.”

Dhjetëvjeçarja Vika po e pyeste gjyshen ndërsa po dilnin nga kisha. “Pse u jep para atyre, gjyshe? Babai thotë se të gjithë duhet të punojnë.”

Dhjetëvjeçarja Vika po e pyeste gjyshen, ndërsa po dilnin nga kisha, ku gjyshja sapo i kishte dhënë para një gruaje në shkallë. “Pse u jep para atyre, gjyshe? Babai thotë se të gjithë duhet të punojnë. Ti je në pension, por prapë punon në shtëpi dhe në kopsht.”
“Disa njerëz nuk mund të punojnë, Vika. Ata mund të jenë shumë të dobët.”
“Por mamaja thotë se njerëzit që lypin në stacionin e autobusit vetëm shtiren dhe mund të jenë më të pasur se ne. Ndoshta ajo grua që e ndihmove është më e pasur se ti…”
“Kjo është ndërgjegjja e saj, jo e imja,” – iu përgjigj gjyshja. – “Në tabelën e saj shkruante se po mblidhte para për shërimin e mbesës. Nëse është e vërtetë apo jo, nuk më takon mua të gjykoj. Çdo njeri një ditë do të përgjigjet për veprat e veta.”

Teksa po ktheheshin në shtëpi, Vika ndjeu se gjyshja po kujtonte diçka nga e kaluara.
“U kujtove për diçka? Më trego!” – e lut ajo.
“Mirë,” – tha gjyshja, – “do të ta tregoj historinë pas darkës.”

Më vonë, ndërsa pastronte bizelet në verandë, gjyshja filloi të rrëfente:
“Tre vjet para se të martohesha, në fshatin tonë jetonte një djalë me emrin Andriy – i bukur, punëtor. Ai i habiti të gjithë kur u martua me një vajzë të varfër jetime nga fshati fqinj. U lind djali i tyre, Vasylko, dhe jetuan në paqe, derisa një zjarr tragjik i mori jetën foshnjës, kur Andriy nuk ishte në shtëpi, dhe Lyuba ishte dalë për punë…”

Gjyshja tregoi si fshatarët përpiqeshin të shpëtonin shtëpinë e tyre dhe si Lyuba, e dërrmuar, filloi të shtynte një karrocë me një trung druri të mbështjellë me batanije, duke u shtirur sikur të ishte Vasylko. Banorët e quajtën të çmendur, por ajo vazhdoi të ndihmonte të tjerët, duke punuar jo për para, por për ushqim për veten dhe për “djalin” e saj.
“Pas shumë vitesh, gjatë një zjarri tjetër, Lyuba shpëtoi një djalë nga një shtëpi që digjej, por vetë humbi jetën. Në varrimin e saj mësuam se pjesën më të madhe të pensionit ajo e dërgonte në një jetimore,” – përfundoi gjyshja.

“Po djali që e shpëtoi Lyuba?” – pyeti Vika.
“Është Volodymyr, drejtori i shkollës sonë,” – shpjegoi gjyshja. – “Mos harro, çdo vepër lë pas një gjurmë, të dukshme ose jo.”