Gjyshja po priste me padurim nipërit kur mësoi një lajm që e tronditi. Vajza e saj nuk do të kishte fëmijë — dhe arsyeja nuk ishte mjekësore, por një zgjedhje personale!
Tanja e kishte lindur vajzën e saj në rrethana të vështira. Pas lindjes së rëndë, mjekët i thanë se nuk do të mund të kishte më fëmijë. Kur burri e mori vesh lajmin, menjëherë u ftoh ndaj saj. Kaloi një vit dhe u zbulua se ai kishte jo vetëm një lidhje jashtëmartesore, por edhe që gruaja tjetër ishte shtatzënë — madje me binjakë. Ai gjithmonë kishte ëndërruar për fëmijë dhe e la Tanën me të voglën Ema në duar.
Tanja u detyrua ta rriste vajzën e vetme. Që kur ishte e vogël, Ema ndiqte shumë kurse — vizatim, vallëzim, muzikë, anglisht. Ajo ishte gjithmonë e zënë, dhe Tanja shpesh mendonte se çfarë do të bëhej vajza e saj kur të rritej, sepse ishte shumë e zgjuar dhe e kureshtare. Tanja vërente se Ema kishte instinkt të fortë amësor. Ajo i donte shumë kukullat dhe kishte një koleksion të madh. I ulte rreth vetes në një rreth të madh dhe organizonte “çaj me kukullat”. Tanja gëzohej sa herë e shihte këtë pamje.
Në shkollë, Ema vetë organizonte aktivitete të ndryshme — ajo dinte të bashkëpunonte me fëmijët, dhe Tanja ishte e bindur se vajza e saj një ditë do të bëhej një nënë e mrekullueshme.
Por më vonë, Ema u lidh me një djalë. Ishte paksa i çuditshëm — i dobët, me flokë të gjatë dhe gjithmonë me mendjen diku tjetër. Gjithë kohën dëgjonin muzikë dhe shkonin në koncerte. Ema luante kitarë, ndërsa i dashuri kishte zbuluar talentin e tij për të kënduar. Së bashku krijuan një grup të vogël dhe shumë shpejt patën sukses në një klub lokal. Filluan të kishin gjithnjë e më shumë ftesa.
Jeta e Emës me të dashurin e saj ishte pa shqetësime. Vetëm Tanja vazhdonte të mendohej — vitet po kalonin dhe ajo ëndërronte të shihte nipërit e vet.
Një ditë e pyeti vajzën:
— Ema, bija ime, tashmë je 28 vjeçe. Koha fluturon. Unë nuk dua dasma apo festa, vetëm të kem mundësinë të mbaj në krahë një nip apo mbesë. Kur do të mendoni për fëmijë?
— Mami, do që të bëhem si tezja Luda? — ia ktheu Ema.
Vajza e Ludës kishte lindur katër fëmijë njëri pas tjetrit dhe gjithë ditën rrinte në shtëpi, gatuante, pastronte, hekuroste — asgjë tjetër s’bënte.
— Nuk po them të jesh si ajo, por ndoshta një fëmijë të paktën? — nguli këmbë Tanja.
— Mami, ne jemi “childfree”. Të lutem, pranoje këtë me qetësi.
— Çfarë do të thotë kjo? Është ndonjë sëmundje?
— Do të thotë se ne nuk duam fëmijë. Kurrë. Edhe pse ndoshta një ditë mund të ndryshojë mendimi ynë. Dhe nëse ndonjëherë të mungon dikush për t’u kujdesur, ne mund të marrim një fëmijë nga jetimorja.
— Por unë dua një nip timin, gjakun tim, Ema… mendohu mirë, — tha Tanja me zë të dridhur.
Në telefon u dëgjua sinjali i mbylljes së thirrjes. Ishte diçka e zakonshme — Ema gjithmonë shmangte bisedat për fëmijë. Ende nuk kishte guxim t’i tregonte nënës të vërtetën e plotë. Por ndoshta, me kalimin e viteve, diçka do të ndryshojë… dhe ndoshta një ditë Tanja do të përqafojë nipërit që aq shumë i ëndërron.
