Të gjitha gratë e fshatit e kishin zili Marichkën, sepse burri e adhuronte atë dhe fëmijët e tyre. Por pas një aksidenti të tmerrshëm, njerëzit filluan të përhapnin fjalë se ai së shpejti do ta linte familjen.
Marichka, një vajzë e brishtë me flokë të çelët, u pëlqente të gjithë djemve. Por ajo nuk nxitoi t’i përgjigjej askujt. Ndonëse shumë djem ishin të mahnitur nga bukuria e saj, ajo ndiente se njeriu i duhur ende nuk kishte ardhur.
Kur ajo solli në shtëpi të fejuarin e saj për ta prezantuar me prindërit, gjithë fshati u çudit. Andriy nuk ishte aspak i bukur.
— Si ka mundësi që një vajzë kaq e bukur ta dojë një djalë të tillë? — pëshpëritnin njerëzit. — Ai nuk është për të.
Madje as nëna e Marichkës nuk besonte se vajza e saj donte ta lidhte jetën me të. Ajo ëndërronte për një fat më të mirë për të bijën, ndërsa Andriy ishte jo vetëm i zakonshëm në pamje, por edhe i varfër, nga një familje fshatare modeste.
— Mami, Andriy është i mirë dhe i sinqertë. Ai më do dhe unë e dua atë. Kjo është më e rëndësishmja. E di që të gjithë më kujtojnë bukurinë time dhe më thonë se mund të gjeja dikë më tërheqës. Por bukuria nuk është e përjetshme — e përjetshme është vetëm dashuria, — i tha me bindje Marichka.
Për fat, prindërit më në fund pranuan zgjedhjen e saj.
Së shpejti, në fshat u bë një dasmë madhështore. Të rinjtë vendosën të qëndronin në qytet, sepse Andriy kishte punë atje dhe Marichka po përfundonte studimet. Pas pak kohësh, ata patën një djalë, e më pas edhe një vajzë.
Andriy doli të ishte një bashkëshort dhe baba i përkushtuar. Ai e ndihmonte gruan në gjithçka — kujdesej për fëmijët, i ushqente, i lante, i vinte në gjumë.
— Oh, po ta dije sa e do ai vajzën time, sa kujdeset për fëmijët! — tregonte shpesh nëna e Marichkës shoqes së saj. — Punon shumë, lodhet, por gjithmonë gjen kohë që edhe ajo të pushojë. Dhe e quan “lumturia ime me sy blu”…
Pas këtyre rrëfimeve, shumë gra të fshatit filluan t’i kishin zili Marichkës. Sepse jo të gjitha kishin burra që i ndihmonin. Shumë prej tyre përballeshin të vetme me fëmijët dhe punët e shtëpisë, ndërsa burrat e tyre vetëm pinin ose s’bënin gjë.
Kështu, askush më nuk përmendte se Andriy nuk ishte i bukur apo “i denjë” për të.
Por pas disa vitesh, tragjedia troketi në derën e tyre.
Një ditë, kur po kthehej nga puna, Marichka u përplas nga një makinë. Shoferi ishte i dehur. Ajo mezi shpëtoi — pësoi lëndime të rënda dhe mjekët thanë se do t’i duhej një periudhë e gjatë rehabilitimi.
Në fshat njerëzit filluan të flisnin: “A mos vallë Andriy do ta lërë gruan e sëmurë me dy fëmijë të vegjël?”
Por atij as që i shkonte ndër mend një gjë e tillë. Ai u kujdes për gjithçka — për fëmijët, për shtëpinë, për ushqimin — dhe çdo ditë shkonte në spital tek e dashura e tij.
I pëshpëriste me butësi:
— Mos u shqetëso. Gjithçka do të rregullohet. Ne do t’i kalojmë të gjitha bashkë. Ti je lumturia ime me sy blu.
Me durim dhe dashuri, Andriy e ndihmoi gruan të mësonte sërish të ecte, të qëndronte në këmbë, të rifillonte jetën. Falë dashurisë së tij të fortë, Marichka u shërua.
Ata jetuan shumë vite në harmoni e respekt të ndërsjellë.
Edhe tani, kur fëmijët dhe nipërit janë rritur, burri i thinjur e quan ende gruan e tij — “lumturia ime me sy blu”.
