Lidhjen e Irinës dhe Dmitrit nuk e miratuan shumë njerëz. Ishte e kuptueshme pse – Ira ishte dymbëdhjetë vjet më e madhe se ai, kishte një fëmijë nga martesa e parë, ishte e suksesshme në karrierë dhe e pavarur financiarisht. Dmitri, nga ana tjetër, ishte ende në fillim të jetës, punonte në një furrë buke, pa shumë para, pa apartament e pa makinë.
Prindërit e Irës e pranuan mirë dhëndrin, por prindërit e Dmitrit – aspak.
– Përse të duhet një grua e tillë, e madhe në moshë? – ankohej nëna e tij. – Me kalimin e viteve, kjo do të shihet. Je djalë i ri, gjej një vajzë të moshës tënde!
– Jo, unë dua vetëm Iren. Ajo nuk është si të tjerat, është ndryshe, – i përgjigjej ai.
Edhe mikeshat e Irës ishin të ndara në dy grupe:
– Ai është një përfitues, – thoshin disa. – Nuk ka asnjë qindarkë pas vetes dhe do të shfrytëzojë biznesin tënd. Ti ke shtëpi, makinë… pse të duhet një djalosh i tillë? Gjej një burrë të pjekur!
Por një mike tjetër e ngushtë e mbështeste:
– Është mirë që jeni bashkë. Ai mëson mençuri nga ty, e ti me të ndihesh përsëri e re.
Në fillim, Dmitri ndihej në siklet që gruaja e zgjidhte shumicën e problemeve familjare. Ajo kishte përvojë nga martesa e parë, ndërsa ai ndonjëherë ndjehej i pavlerë. Megjithatë, me kohë e kuptoi se ajo kishte të drejtë dhe i la asaj përgjegjësinë për të gjitha vendimet. Me djalin e saj u mor vesh shpejt – luanin kompjuter, shkonin me biçikletë, dilnin në park – gjithmonë qeshnin.
Irës nganjëherë i vinte keq nga pakujdesia e tij – çorapet e shpërndara, enët e palara – por nuk e qortonte. Nuk donte të dukej sikur një grua e rritur po i fliste një djali të vogël. Ajo thjesht pastronte pas tij.
Kaluan vitet. Dmitri mbushi 40, flokët i nisën të thinjeshin bukur, ndërsa Ira vazhdonte të kujdesej për veten me masazhe, SPA, kozmetolog dhe parukeri. Djali i saj tashmë mbaronte universitetin. Një ditë, Dmitri i tha:
– Ira, dua një fëmijë. E di që tani nuk është e mundur, por të lutem, le të marrim një nga shtëpia e fëmijëve.
– Jo, – tha ajo. – Kur ai të shkojë në klasën e parë, unë do të dukem si gjyshe. Kur të përfundojë shkollën, unë do të jem plakë. Nuk ka kuptim.
Ata u ndanë. Djali i saj shkoi jashtë për të studiuar, ndërsa Ira mbeti vetëm. Nuk kujdesej më për pamjen, as puna nuk e gëzonte. Mikeshat i thoshin:
– E dinim që mosha do t’ju pengonte një ditë.
Më vonë, nëpërmjet njohjeve të përbashkëta, mësoi se Dmitri ishte martuar dhe priste fëmijë. Por pas një viti ai i telefonoi:
– E kuptova gjithçka. Dua vetëm ty. Largimi nga gruaja ime ishte një gabim i madh. Kam një vajzë të vogël që e dua, por pa ty nuk mundem.
Ira dhe Dmitri vendosën të jenë sërish bashkë. Në fillim asaj i ishte e vështirë të pranonte vajzën e tij, por më vonë filloi ta donte si të vetën. Ata e kaluan provën e kohës – dhe dashuria e tyre, pavarësisht gjithçkaje, triumfoi.
