— Alo, është Daria? — dëgjova në receptor.
— Po, kush jeni?
— Burri juaj, Nikolla, po ju tradhton me sekretaren e tij. Shpëtoni familjen tuaj sa nuk është vonë!
— Kush jeni ju? Prezantohuni, ju lutem! — thashë unë, por në anën tjetër u dëgjuan vetëm zilet e shkurtra.
U ula në karrige, e tronditur. “Çfarë ishte kjo? Një shaka? Apo një kurth i lig?” — mendoja. Gjatë pesë viteve martesë me Nikollën, asnjëherë nuk e kisha dyshuar për tradhti. Ai ishte burrë shembullor, gjithmonë vinte në shtëpi me kohë dhe më donte mua e djalin tonë.
Tërë ditën endesha pa qetësi. Kur Nikolla u kthye nga puna, hëngri darkën dhe shkoi të pushojë. Atëherë vendosa të kontrolloj telefonin e tij. Kishte shumë thirrje, por mesazhet më tërhoqën vëmendjen: “Zemër, faleminderit për dhuratën”, “Më mungon, të puth”.
Në atë çast doja ta zgjohja dhe t’i bërtisja, por u kujtova për fjalët e gjyshes sime ditën e dasmës: “Bëhu e mençur, bija ime. Mos vepro me nxitim. Mat shtatë herë dhe prite një herë.”
Të nesërmen shkova në punën e tij, e vendosur të shihja sekretaren.
— Mirëdita, është zoti Nikolla në zyrë? — e pyeta vajzën.
— Jo, është në mbledhje. A jeni e regjistruar për takim? — më tha ajo ftohtë.
— Jo, por unë jam gruaja e tij, dhe ai më pret gjithmonë pa takim, — i buzëqesha.
— Ju jeni Lera, apo jo? — e pyeta.
— Po… nga e dini?
— Nuk të njoh personalisht, por kam lexuar mesazhet e tua. Si guxon të ndërhysh në një familje tjetër?!
Lera u trondit. — Ju lutem, mos bërtisni. Takomëni në park pas një ore, do t’ju shpjegoj gjithçka, — tha ajo me lot në sy.
Pas një ore ajo erdhi e frymuar. — Më falni që ju lashë të prisni. Po, unë e dua Nikollën, por ai kurrë nuk më ka dashur. Një natë në një festë, ai kishte pirë shumë dhe… ndodhi. Ai më kërkoi të mos e kërkoj më. Tani më pushon nga puna. Çfarë do bëj pa të? — qau ajo.
— Mirë bën që të largon! Kjo të shërbeftë si mësim! Dhe nëse të shoh përsëri pranë tij, do të detyroj të largohesh nga qyteti, — i thashë ashpër.
Meqë e kuptova që kishte qenë një gabim i momentit, vendosa të mos i tregoja Nikollës. Sidomos pasi kisha një lajm të bukur: isha shtatzënë. Ai u gëzua shumë, kishte kohë që donte një vajzë. Gjatë gjithë shtatzënisë më trajtoi si mbretëreshë, punëtorët bënin gjithçka për mua.
Kur erdhi koha e lindjes, shkova në spital. Një ditë, duke ecur në korridor, pashë një vajzë të dobët që qante. — Mos ki frikë, gjithçka do shkojë mirë, — i thashë. Ajo ngriti kokën — ishte Lera!
— Ti? Çfarë bën këtu? — pyeta e habitur.
— Ju lutem, më ndihmoni. Jam vetëm, askush s’më ndihmon. Duhet të bëj prerje cezariane, por s’kam para dhe mjekët refuzojnë të më ndihmojnë, — më tha mes lotësh.
M’u bë keq për të. E mora në dhomën time dhe bisedova me mjekun, duke i premtuar pagesë. Të njëjtën mbrëmje ajo solli në jetë një vajzë të bukur, 4.5 kg. Kur shkova ta vizitoj, e pyeta drejt:
— Lera, thuaj të vërtetën. Fëmija është i Nikollës?
Ajo uli kokën: — Po. Më falni, kam bërë një gabim të tmerrshëm.
— Do flas unë me të, mos u shqetëso, — i thashë.
Pak më vonë edhe unë linda një djalë të shëndetshëm. Të nesërmen mjeku hyri në dhomë i tronditur:
— Daria, a keni ndonjë kontakt të asaj vajze?
— Jo, pse? — pyeta.
— Ajo ka ikur, ka lënë vajzën këtu, — tha ai me trishtim.
E telefonova menjëherë Nikollën.
— Eja menjëherë, duhet të flasim! — i thashë me ton urdhërues.
I tregova gjithçka. Ai u pendua, më kërkoi falje.
— Kjo vajzë, ajo që Lera la, është e jotja, — i thashë. — E pashë, i ngjan shumë ty.
— Çfarë mund të bëj tani? — pyeti ai.
— Ta marrim ne. Gjithmonë ke dashur vajzë, — i thashë.
Dhe kështu bëmë. Vendosëm të thuhej që unë linda binjakë. Askush s’e mori vesh të vërtetën.
Nikolla e pa vajzën dhe tha me lot: — Faleminderit, dashuria ime. Faleminderit për gjithçka.
