Nëse ndonjëherë vendos të martohem, ka shumë mundësi që kjo të ndodhë pas moshës 50 vjeç, dhe do zgjedh një vajzë të re nga fshati.
Nuk dua t’ua imponoj mendimet e mia kujtdo, por nuk mund të përballoj gënjeshtrat. Që nga fëmijëria na mësojnë se lumturia e vërtetë gjendet vetëm me një grua dhe fëmijë. Të afërmit dhe miqtë vazhdimisht më thonë se ka ardhur koha të krijoj familje.
Megjithatë, unë tashmë jam 38 vjeç dhe nuk dua të komplikohem me jetën. Fjalët e mia bazohen në përvojën personale. Njëherë e provova martesën. Nuk kuptoj si vendosa për këtë, pasi atëherë isha vetëm 20 vjeç dhe shumë i dashuruar. Unë dhe Marina u martuam shpejt, thjesht regjistruam martesën pa miratimin e prindërve dhe filluam të jetonim bashkë.
Por brenda vetëm tre muajsh kuptova se ishte një gabim. Marina më ushtrohej presion vazhdimisht. Dëshironte që unë të fitoja më shumë, të marrim apartamentin më të mirë. Nuk i pëlqenin fare miqtë e mi. Ato tre muaj ishin si një burg për mua. Në fund nuk e përballova dhe fillova një romancë në punë. Kur gruaja e zbuloi, u divorcuam.
Pas kësaj vendosa të përqendrohem në karrierë, të fitoj mirë dhe të shijoj jetën. Kishte momente kur dyshimet më godisnin — takoheshin vajza interesante që donin martesë. Por sa herë shihja miqtë e mi të martuar, bindesha: martesa shndërron djem energjikë dhe të gëzuar në njerëz të mërzitshëm, të zënë vetëm me ndërrimin e pelenave.
Një mik i imi përpiqej të më bindte të kundërtën:
— Mendohu, kush do të jetë pranë teje në pleqëri? E nëse sëmuresh, kush do të të ndihmojë?
— Shiko rreth teje, — i thashë. — Shumë të moshuar kanë fëmijë që madje nuk u telefonojnë. Ti mund të mbetesh i vetëm gjithsesi, por do të jetosh një jetë plot ngjyra!
Nëse vendos të martohem, do të jetë rreth moshës 50 vjeç. Do marr një vajzë të re nga fshati — do të jetë shtëpiake e mirë, nuk do kundërshtojë dhe do të lindë një fëmijë. Më e rëndësishmja, të më respektojë dhe të mos më detyrojë të jem gjithmonë pranë saj.
Çfarë mendoni për qëndrimin tim? A keni ndonjë argument për martesë?
