Ne adoptuam një vajzë 4-vjeçare — pas një muaji ajo më iu afrua dhe tha: «Mami, mos i beso babit». Pas një muaji nga adoptimi i Zhenyës, ajo më shikoi me sytë e saj të mëdhenj dhe pëshpëriti:
— Mami, mos i beso babit.
Fjalët e saj jehonin në mendjen time dhe fillova të mendoj se çfarë sekreti mund të fsheh burri im. E pashë fytyrën e saj të vogël, sytë e mëdhenj, të vëmendshëm dhe buzëqeshjen e turpshme, të pasigurt. Pas të gjithë viteve të pritjes dhe shpresës, ja ku ishte — vajza jonë.
Oleg ishte i ndritshëm. Nuk mund të largonte sytë nga ajo, sikur të përpiqej të mbante mend çdo tipar, çdo shprehje fytyre.
— Shikoje atë, Marino, — pëshpëriti ai, me zë të mbushur me admirim.
— Ajo është thjesht perfekte.
Unë buzëqesha lehtë, duke vendosur dorën mbi shpatullën e Zhenyës.
— Ajo është vërtet e mrekullueshme. Ne kemi kaluar një rrugë të gjatë për të arritur këtë moment.
Vizitat te mjekët, bisedat e gjata, dokumentet pa fund. Kur e takuam Zhenyën për herë të parë, e kuptova menjëherë — ajo është vajza jonë. Ishte e vogël, e qetë, por tashmë ndihej e yni. Disa javë pas adoptimit zyrtar, vendosëm të bënim një shëtitje të vogël familjare.
Oleg iu përkul duke buzëqeshur:
— Po për akulloren? Dëshiron?
Zhenya e shikoi atë dhe pastaj ngriti sytë tek unë, sikur të prishej reagimi im. Ajo nuk u përgjigj menjëherë, vetëm bëri një lëvizje të vogël duke u afruar tek unë. Oleg buzëqeshi butësisht, por zëri i tij tregonte një pasiguri të lehtë.
— Mirë, atëherë shkojmë për akullore! Do ta bëjmë një trajtim të veçantë.
Zhenya qëndroi gjithë kohën pranë meje. Oleg shkonte përpara, duke u kthyer dhe buzëqeshur, duke u përpjekur ta bisedonte me të. Por sa herë që ai e pyeste, gishti i saj shtrëngonte dorën time më fort dhe shikimi kthehej përsëri tek unë.
Kur arritëm në kafene, Oleg u afrua te banaku, gati për të bërë porosinë e saj.
— Ndoshta çokollatë? Apo luleshtrydhe? — zëri i tij tingëllonte i gëzuar.
Zhenya më shikoi mua, pastaj përsëri ngriti sytë tek unë. Zëri i saj u dëgjua lehtë:
— Vanilje, ju lutem.
Oleg dukej pak i hutuar, por më pas buzëqeshi.
— Vanilje, pra vanilje.
Zhenya dukej e kënaqur, por unë vura re se ajo pothuajse nuk e shikonte Olegun. Hante në heshtje, duke qëndruar pranë meje. Shikimi i saj ishte i kujdesshëm dhe vëzhgues, por nuk thoshte asgjë më shumë. Ndoshta i duhej më shumë kohë, mendova.
Më vonë, kur e shtriva Zhenyën për të fjetur, papritmas ajo e shtrëngoi dorën time më fort se zakonisht.
— Mam? — pëshpëriti ajo e pasigurt.
— Po, diell?
Ajo largoi shikimin, pastaj përsëri më shikoi mua. Sytë e saj ishin seriozë dhe të hapur gjerësisht.
— Mos i beso babit.
U ngriva, zemra më ndali. U ulëm pranë krevatit të saj, duke i larguar butësisht flokët nga balli.
— Pse e thua këtë, e dashur?
Zhenya ngrisi supet, buzët i dridheshin në një grimash të trishtuar.
— Ai flet çuditshëm. Si të fshehë diçka.
Më duhej disa sekonda për të gjetur përgjigjen. U përpoqa të flisja sa më butë.
— Zhenya, babi të do shumë. Ai thjesht do që të ndihesh e sigurt në shtëpi. E di këtë, apo jo?
Ajo nuk u përgjigj. Vetëm u fut më thellë nën batanije. Unë u ula pranë, mbaja dorën e saj dhe përpiqesha të kuptoja nga vinte kjo mendim. Ndoshta ajo kishte frikë? Ndoshta i duhej më shumë kohë për të përshtatur? Por duke shikuar sytë e saj seriozë, ndjeva një shqetësim të lehtë.
Kur dola nga dhoma e saj, Oleg tashmë më priste pranë derës.
— Si është ajo? — pyeti, zëri i tij duke treguar shpresë.
— Ka fjetur, — iu përgjigja butësisht, duke vëzhguar reagimin e tij.
— Mirë, — dukej i lehtësuar, por pashë se buzëqeshja e tij dridhej pak.
— E di që ky është një botë e re për të. Për ne të gjithë. Por mendoj se gjithçka do të rregullohet më vonë. Ti mendon po ashtu?
Unë bëra me kokë, por nuk mundja të hiqja fjalët e Zhenyës nga mendja ime.
Të nesërmen, ndërsa përgatisja darkën, e dëgjova Olegun duke folur në telefon në dhomën e ndenjes. Zëri i tij ishte i tensionuar, i ulur. Unë u ngriva, duke i tharë duart me pecetë, dhe përqendrohesha.
— Ishte më e vështirë se sa mendova, — foli ai pothuajse në pëshpëritje.
— Ajo… vëzhgon shumë. Zhenya sheh më shumë se sa prisja. Kam frikë se mund t’ia tregojë Marinos.
Zemra ime rrihte fort.
— T’i tregojë mua? T’i tregojë çfarë?
— Thjesht… e vështirë të mbash gjithçka sekret, — vazhdoi Oleg.
— Nuk dua që Marina të më dijë… të paktën deri në momentin e duhur.
U mbërthye tek skaji i tryezës së kuzhinës, përpiqesha të kuptoja fjalët e tij. Çfarë nuk duhet të më dijë? Pak sekonda më vonë përfundoi bisedën dhe shkoi në kuzhinë. Unë menjëherë u ktheva tek soba, për të dukur normale.
— Duket shumë mirë, — tha ai duke më përqafuar. E detyrova veten të buzëqesha, por brenda gjithçka më rrethonte.
Më vonë, kur Zhenya flinte, nuk mund ta përballoja më.
— Oleg, — fillova, duke u ulur përballë tij.
— E dëgjova bisedën tënde në telefon.
Ai ngriti sytë, dhe një hije habie u duk në fytyrën e tij.
— Çfarë dëgjove?
— Ti tha që Zhenya mund të më tregojë diçka. Se është e vështirë të fshehësh diçka. Oleg… çfarë më fsheh mua?
Ai më shikoi fillimisht me tension, pastaj shprehja e tij u zbut.
— Marino, — zëri i tij u ngrohtë, — nuk është ajo që mendon.
Ai më mori dorën.
— Nuk doja që ta dish… sepse po përgatisja një surprizë për ditëlindjen e Zhenyës. Me vëllain.
— Surprizë?
— Po. Dëshiroja të organizoja një festë të veçantë për të, që të ndjehej pjesë e familjes.
U ngriva, duke ndjerë se tensioni po largohej.
— Oleg… më frikësove.
Ai buzëqeshi dhe shtrëngoi butësisht dorën time.
— Gjithçka është mirë. Thjesht po mësohemi me njëri-tjetrin.
Të nesërmen në mëngjes, e pashë Olegun duke ndihmuar me kujdes Zhenyën të zgjedhë mëngjesin. Ajo më shikoi dhe për herë të parë pas shumë kohësh buzëqeshi. Më dukej se një hije shqetësimi kishte zhdukur. Ndoshta ajo më në fund ndihej e sigurt.
