Kur mësova se njerku im ishte shtrirë në shtrat, vendosa ta çoja në një shtëpi për të moshuar. Por vetëm një gjë më bëri të mendohem.
Për mua, në moshën trembëdhjetë vjeç, ndarja e prindërve ishte një stres i madh. I doja të dy dhe isha e bindur se edhe ata e donin njëri-tjetrin. Por papritur…
Kur mbusha pesëmbëdhjetë vjeç, nëna solli një burrë të ri në shtëpi. Ai ishte shumë i mirë me mua dhe me vëllain tim më të vogël. Donte të bëhej miku ynë, na blinte dhurata, na çonte në fshat dhe në det, e donte shumë nënën. U miqësua me vëllain tim, por me mua nuk ia doli. Ende kisha brenda zemrës sime hidhërimin ndaj babait që na kishte tradhtuar.
Rritëm. Vëllai im u bë ushtar, shërben larg nesh. Nëna dhe njerku lanë apartamentin për mua dhe u shpërngulën në shtëpinë e tij në fshat. Unë nuk i vizitoja. Vetëm nëna vinte tek unë, dhe njerku dërgonte ndonjë dhuratë me të. U martova, linda një vajzë, por së shpejti u ndava.
Kur vajza ime mbushi pesë vjeç, nëna vdiq. Dy muaj më vonë njerku pësoi goditje në tru. E dërguan në spital dhe pas një muaji e nxorën nga spitali i shtrirë, me rekomandim për kujdes në shtëpi.
Atëherë shkova për herë të parë tek ai, në fshat. Kisha ndërmend t’i gjeja një kujdestare. Por kur pashë kushtet…
Si kishte jetuar nëna aty? Ishte sikur të ishim në shekullin XIX! Ngrohje me dru, ujë nga pusi, tualet në oborr. Unë, vajzë qyteti, nuk mund ta kuptoja si mund të jetohej ashtu. Aq më tepër të kujdeseshe për një të sëmurë të shtrirë. Mendova se ndoshta më mirë do të ishte ta çoja në azil. Ia thashë këtë.
Kur më pa, u ndriçua në fytyrë – ndoshta mendoi se kisha ardhur ta merrja me vete. Por kur përmenda azilin, u zymtua dhe foli me ngurrim.
Tani jam përballë një vendimi: ta çoj në azil? Por atëherë do të më mundojë ndjenja e fajit, sepse ai ka qenë gjithmonë i mirë me mua dhe me vëllain tim. Ta marr me vete? Por ai për mua është një njeri i huaj, dhe unë kam një vajzë të vogël që kërkon gjithë vëmendjen time. Nuk e di çfarë të bëj.
