E dashura vendosi të shkonte vetë te gruaja dhe t’i tregonte gjithë të vërtetën.
— Jura, të lutem, mos shko. Qëndro tek unë, gjithsesi nesër pas punës do të vish prapë, ndaj rri që tani.
— Jo, Alla. Nuk mundem, duro edhe pak.
— Po sa mund të duroj më? Çfarë të mban në familje, kur vetë thua se gruaja jote është e shëmtuar, nuk gatuan, nuk pastron, djali është kapriçoz… Ti vetë je lodhur nga e gjitha kjo, ndaj largohu prej tyre njëherë e mirë.
— Nuk mundem për shkak të djalit. Mjaft më me këtë temë, nesër pas punës do të vij.
Jura gjithmonë e shtynte momentin kur më në fund do të largohej nga familja. Alla po e priste prej më shumë se një viti. Ishte lodhur — lodhur së qeni gjithmonë “e dashura e fshehtë”. Ajo e kuptonte se asgjë nuk e mbante më Jurën në shtëpi, por ndoshta gruaja e tij nuk donte ta linte.
Të nesërmen Jura i tha se do të shkonte në shtëpinë e prindërve për të ndërruar çatinë, ndaj nuk do të mund të vinte. Por Alla nuk u mërzit — tashmë kishte planet e veta. Madje i shkonte për shtat që Jura të mos ishte në qytet. Vendosi të shkonte vetë në shtëpinë e gruas së tij dhe t’i tregonte të vërtetën. Kishte frikë, por dashuria e shtynte ta bënte.
Alla qëndroi para domofonit dhe shtypi numrin e duhur. Pas sinjalit, dëgjoi një zë të këndshëm femre:
— Kush është?
— Nga shërbimi komunal, hapni ju lutem, — tha Alla, gjëja e parë që i erdhi në mendje.
Dera u hap, dhe ndërsa ngjitej lart, Alla kuptoi se kishte thënë një marrëzi. Ishte e shtunë – kush punon të shtunave?
— Nuk kam thirrur askënd, as s’më ka përmbytur njeri, — tha gruaja e Jurës. Ishte një grua shumë e bukur dhe e rregullt, shtëpia ishte e ngrohtë, e pastër dhe me aromë të këndshme nga kuzhina. Nga dhoma doli një djalë i vogël – kopja e Jurës. Ishte i sjellshëm dhe i qetë. Pra Jura kishte gënjyer — gruaja nuk ishte aspak siç e përshkruante, dhe shtëpia e tyre ishte e lumtur.
— E dini, unë në fakt erdha për një tjetër arsye… desha të flas për Jurën.
— Jura nuk është në qytet, por nesër kthehet. Të përcjell ndonjë mesazh për të?
Në atë moment djali e thirri nënën, duhej të shkonte në tualet. Alla mendoi se nuk duhej të shkatërronte një familje të tillë… Filloi të mblidhej për të ikur, por gruaja e Jurës doli në korridor.
— Po për Jurën, çfarë doje të thoshe?
— Asgjë. Gabova, ndryshova mendim.
— E di kush je. Ndoshta ai të ka thënë se jam e padurueshme dhe e tmerrshme, dhe ti erdhe të bindeshe vetë.
— Më fal, — tha Alla dhe doli me nxitim nga shtëpia.
Të nesërmen Jura humbi menjëherë dy gjëra: gruaja i hodhi rrobat jashtë dere dhe Alla nuk e pranoi më kurrë.
