Gruaja u zemërua dhe iku nga shtëpia – duke lënë burrin dhe fëmijët. Dy ditë më vonë ajo mori një letër.
Kur babai i familjes u kthye në shtëpi, ai vendosi të shikonte qetësisht një ndeshje futbolli, pa u marrë me detyrimet e shtëpisë dhe të atësisë. Nuk kishte as dëshirë të qetësonte fëmijët që bërtisnin. Megjithatë, atë mbrëmje gjithçka duhej të ndryshonte: gruaja, e lodhur dhe pa durim, u largua duke përplasur derën. Fëmijët mbetën me të atin.
Bota e tij e qetë mashkullore, me birrë në divan, u përmbys. Dhe ja çfarë i shkroi ai gruas pas disa ditësh:
“E dashura ime,
Para disa ditësh u grindëm.
U ktheva në shtëpi – isha i rraskapitur. Ishte ora tetë e mbrëmjes, dhe unë thjesht doja të ulesha në divan dhe të shikoja ndeshjen. Ti ishe me humor të keq dhe po ashtu e lodhur. Fëmijët ziheshin, dhe më i vogli qante ndërsa ti përpiqeshe ta vëje në gjumë. Unë ngrita volumin që të mos dëgjoja asgjë.
Ti më the: “Nuk do të vdesësh nëse më ndihmon pak dhe kujdesesh për fëmijët?” – dhe e ule volumin.
Unë u përgjigja me nervozizëm: “Kam punuar gjithë ditën që ti të mund të rrish në shtëpi dhe të luash me kukulla.”
Filloi grindja. Ti qaje nga lodhja dhe inati. Unë të thashë shumë fjalë të këqija. Ti bërtite se nuk mund ta duroje më, dhe dole nga shtëpia, duke më lënë vetëm me fëmijët.
Më duhej t’i ushqeja dhe t’i vija në gjumë vetë.
Të nesërmen ti nuk u ktheve. Mora pushim nga puna dhe qëndrova me fëmijët. Kalova nëpërmjet të gjitha lotëve dhe ankesave.
Vrapova gjithë ditën nëpër shtëpi pa asnjë minutë të lirë, duke ngrohur qumështin, duke i veshur fëmijët dhe duke larë kuzhinën – të gjitha njëkohësisht.
Nuk pata mundësi as të ulem normalisht për të ngrënë.
U lodha aq shumë sa doja të flija 20 orë pa u zgjuar, por nuk mundja – fëmija i vogël zgjohej çdo tre orë.
Kam jetuar pa ty dy ditë dhe një natë. Dhe e kuptova gjithçka.
E kuptova sa shumë lodhesh.
E kuptova se të jesh nënë është një sakrificë e përhershme.
Është shumë më e vështirë se të rrish në zyrë 10 orë dhe të marrësh vendime të mëdha financiare.
E kuptova se ti ke sakrifikuar karrierën dhe lirinë financiare për të qenë pranë fëmijëve.
E kuptova sa e vështirë është kur varësia financiare nuk është në duart e tua, por të partnerit.
E kuptova që ti heq dorë nga daljet, palestra, gjumi… për hir të familjes.
E kuptova dhimbjen tënde kur të mbyllin në shtëpi me fëmijët dhe humbet gjithçka që ndodh jashtë.
E kuptova pse lëndohesh kur mamaja ime kritikon mënyrën tënde të edukimit – askush nuk i njeh më mirë fëmijët sesa nëna e tyre.
E kuptova që nënat mbajnë përgjegjësinë më të madhe në shoqëri – dhe fatkeqësisht, askush nuk e vlerëson këtë mjaftueshëm.
Po ta shkruaj këtë letër jo vetëm për të të thënë se më mungon.
Nuk dua që edhe një ditë tjetër të kalojë pa këto fjalë:
Ti je e guximshme, po ja del për mrekulli, dhe unë admiroj gjithçka tek ti.
Roli i gruas, i nënës dhe i kujdestares së shtëpisë është më i rëndësishmi – por, për fat të keq, vlerësohet më pak se çdo gjë tjetër.”
