Prindërit e mi jetojnë rehat në një apartament me tre dhoma, ndërsa ne me fëmijët shtyhemi në një garsoniere të ngushtë. Dhe kjo, megjithëse ata kanë edhe një shtëpi në fshat.
Së shpejti do të bëhem nënë për herë të tretë, por duket se ky lajm gëzoi vetëm mua dhe bashkëshortin tim, sepse pjesa tjetër e familjes — gjyshet e fëmijëve tanë — s’e çajnë kokën aspak për nipërit e mbesat e tyre, as për jetesën tonë të rehatshme.
Fakti është që ne me burrin dhe fëmijët jetojmë në një garsoniere të vogël, ndërsa prindërit e mi gëzojnë jetën në apartamentin e tyre të madh dhe as që u shkon ndër mend të na ndihmojnë, megjithëse ne jemi e vetmja familje e tyre.
Jam e vetmja vajzë e prindërve të mi. Mamaja dhe babai jetojnë vetëm në një apartament me tre dhoma.
Mos mendoni se jam ndonjë egoiste që dua t’i lë prindërit e mi në rrugë. Ata kanë një shtëpi në fshat, ku jetojnë pjesën më të madhe të vitit dhe kthehen në qytet vetëm në dimër.
Kam tentuar t’u bëj me dije që të na lënë apartamentin për përdorim gjatë vitit, por ata menjëherë filluan me arsyetime: “aty tualeti është jashtë, ngrohja është vetëm me sobë, dhe nuk ka komoditet si në qytet”.
Por më thoni ju, në moshën e tyre, çfarë kërkojnë – të jetojnë në pallat luksoz?!
Vjehrra është histori më vete. Ajo ndoshta as nuk e di si quhen nipërit e mbesat, sepse jeton vetëm për të bijën, ndërsa për djalin s’ka aspak interes. Dhe duhet theksuar se nënëgjyshe e kanë bërë pikërisht djali, jo vajza e saj, e cila po i afrohet të tridhjetave dhe ende s’është martuar.
Siç e kuptoni, historia jonë nuk është më e mira. S’e kisha menduar kurrë që në këtë moshë do të mbetesha pa mbështetje nga njerëzit e mi, krejt vetëm përballë problemeve.
Ne me burrin nuk kërkojmë shumë – vetëm një qoshe tonën, jo për ne, por për rehatinë e fëmijëve tanë, nipërve e mbesave të prindërve tanë.
Nëse nuk mund ta blejmë vetë një apartament, do të thotë se s’na takon asnjë vend ku të jetojmë? Ku ka humbur ndjenja e afërsisë familjare?
