Kur linda djalin tim, të gjithë u larguan prej meje. Por pas gjashtë vitesh, fati më solli një surprizë të papritur.
Shtatë vite më parë, të gjithë njerëzit më të afërt u kthyen kundër meje. Atëherë isha shtatzënë. Ishte fëmija im i parë, por jo nipi i parë për vjehrrën time, ndaj ajo më tha troç:
— Unë tashmë kam tre nipa, nuk më duhet i katërti.
M’u duk e pakëndshme, por mendimi i asaj gruaje që s’ishte askush për mua nuk më preku aq sa fjalët e burrit tim. Ai më tha gjithçka që kishte për të thënë:
— Është fëmija yt, deshe ta lindje – linde. Por unë s’jam këtu për këtë, s’kam para të të paguaj pelenat, maternitetin, e as vitaminat. Unë dua një jetë normale, të siguruar, nuk dua të jem në borxhe.
Dhe unë u largova prej tij.
Nuk u divortuam atëherë, as nuk më shkonte ndërmend. Edhe nëna ime nuk më pranoi. Ç’më duhej ajo me barkun?
— Po sikur ta shohin fqinjët? Turp! Do thonë që burri të ka lënë. Mos u shfaq këtu, shko në fshat e jeto atje.
Kështu që shkova. Jetova me vështirësi me ato pak para të lejes së lindjes. Pastaj linda. Duhej të punoja, të ushqeja dhe të vishja djalin me diçka. Përfundimisht, një shoqe e vjetër më ndihmoi të gjeja punë – pastrimi në shtëpinë e një plaku të pasur. Kur mësoi që kisha foshnje, më tha ta merrja me vete.
Ndërsa unë pastroja shtëpinë, për habinë e të gjithëve, plaku luante me djalin tim. Kur djali mbushi tre vjeç, ai mendonte se ai ishte gjyshi i tij i vërtetë. Kur mbushi gjashtë, plaku ndërroi jetë. Në testament, ai kishte përfshirë djalin tim dhe i kishte lënë një nga apartamentet e tij. U shpërngulëm nga shtëpia e vjetër në një apartament të madh e të gjerë.
Kur djali mbushi shtatë vjeç, ish-burri im dhe vjehrra vendosën për herë të parë të vinin në ditëlindjen e tij. Djali pyeti:
— Po pse s’kanë qenë kurrë më parë?
Nuk e di si mendojnë ta shpjegojnë mungesën e tyre. Përse duhet një baba dhe një gjyshe që s’e deshën ardhjen tënde në jetë?
E burri thotë se zyrtarisht nuk më ka dhënë ende divorc.
