Djali im çdo ditë vjen në shtëpi me një vajzë të re, dhe më e keqja është se ato flenë bashkë në dhomën e tij. Nuk jam kundër lidhjeve të tilla — janë të rritur, le të bëjnë si të duan. Por a nuk është më e drejtë që të paktën t’i prezantojë këto vajza me zonjën e shtëpisë, meqë ende jeton nën çatinë e prindërve?
Kur bëhet fjalë të futen në shtratin e një djali që mezi e njohin, nuk u vjen turp, por kur duhet të takojnë nënën e tij — të gjitha papritur bëhen “engjëj të ndrojtur”.
Dhe ja, përsëri mbrëmë, sapo u shtriva për të fjetur, dëgjova që djali u kthye në shtëpi — sërish, jo vetëm.
Shkuan menjëherë në dhomën e tij, dhe unë dëgjoja vetëm të qeshurat e zhurmshme të asaj vajze.
Në mëngjes, kur u zgjova, shpresoja të mos gjeja më të huaj në shtëpi, por kur hyra në banjë, pashë shoqen e radhës të djalit tim — e veshur me rrobën time!
A nuk duhet të pyesësh para se të marrësh diçka që s’të përket? Apo prindërit nuk e kanë mësuar këtë? E nervozuar, u ktheva në dhomën time — s’doja të ulesha në nivelin e asaj vajze. Qëndrova aty derisa u larguan.
Pas asaj here, durimi im u sos. Vendosa të bisedoj me djalin. I kërkova të paktën t’i prezantojë ato me mua, sepse në shtëpi hynin të huaj si në hotel.
Ai më tha:
— Mami, pse të duhet ty? Ç’rëndësi ka me kë jam? Janë të gjitha për një natë, s’mund të të prezantoj me secilën. Përndryshe ato do të mendojnë se është diçka serioze, nëse i njoh me ty.
— Mirë, bir, ke të drejtë. Por në shtëpinë time mos guxo më të sjellësh vajza të tilla të rastësishme. Kur të gjesh gruan tënde të ardhshme — atëherë hajdeni bashkë.
Jam e sigurt se veprova drejt.
