Një ditë u ktheva në shtëpi dhe pashë se, pa pyetur fare, vjehrra ime kishte dërguar djalin e saj të vogël të jetonte tek ne për ca kohë. Atëherë ende nuk e dija çfarë më priste…
Kur linda vajzën, më ishte shumë e vështirë në fillim. Ajo qante vazhdimisht, nuk më linte të flija, ndërsa burri im, për fat të keq, ishte shpesh në udhëtime pune. Një ditë, u ktheva nga poliklinika me foshnjën në krahë (vajza ende s’kishte mbushur as një muaj), dhe në shtëpi gjeta mysafirë — vëllain e vogël të burrit, Vlladin 18-vjeçar, i cili kishte ardhur në qytetin tonë për të studiuar. Nëna e tij kishte vendosur ta strehonte tek ne.
M’u bë keq që askush nuk më pyeti, por mendova: s’ia vlen të bëj skandal, është përkohësisht. Sikur ta dija atëherë çfarë do të pasonte…
Të nesërmen, në orën shtatë të mëngjesit, më zgjoi Vlladi. Vajza ime zgjohej çdo dy orë, ndaj mund ta merrni me mend sa “e lumtur” isha që më trazuan.
— Masha, kam uri, më gatuaj diçka, — dëgjova pranë veshit tim.
— Ka pelmene në frigorifer, ka edhe vezë, bëj vetë një omëletë. Ka edhe qull pranë sobës, — i thashë duke u mbuluar me batanije.
— Unë s’di të gatuaj. Hajde, çoju!
Nga ato fjalë më ra pika. — Dil menjëherë nga dhoma ime! — i bërtita. — S’të kanë mësuar të trokasësh?
Vlladi doli, por pas gjysmë ore u kthye sërish. — Mami tha që do më ushqesh ti.
Në atë ditë, ky djalosh më shkatërroi nervat. Çdo mëngjes e përsëriste të njëjtën gjë — hynte pa trokitur dhe pyeste: “Ka gjë për të ngrënë?”.
Një ditë, po e ushqeja vajzën me gji, dhe ja ku hyn sërish, pa paralajmërim. Rrinte e më shikonte mua dhe foshnjën, si pa turp. Aty shpërtheva. Shumë shpejt më telefonoi vjehrra:
— Ja, kështu i pret mysafirët ti, Masho? Nuk e prisja këtë prej teje! Kërkoji falje djalit tim, e fyeve!
Aty unë ia kujtova të gjitha sjelljet e djalit të saj të vogël: si e kishte quajtur vajzën time “larvë” në telefon, si më zgjidhte çdo mëngjes pa trokitur, si më bezdiste më shumë se vetë foshnja.
Të nesërmen u kthye burri nga udhëtimi. Ai e dinte gjithçka — nëna e kishte informuar menjëherë. Për fat, burri im e njihte mirë karakterin arrogant të vëllait të tij.
Ne ia dorëzuam Vlladin mamasë së tij “nga dora në dorë” dhe më në fund mundëm të shijonim jetën tonë familjare, në qetësi dhe pa njerëz të huaj në shtëpi.
